di pa ko antok bakit ba?!

Ayun o .. kakatapos ko lang i-print yung ginawa kong dokyu sa Filipino namin tungkol sa mga special children. Grabe isipin mo yun ngayon ko lang tinapos e andali lang naman gawin kasi tagalog naman. Ang totoo niyan nung Wednesday pa ng gabi ko iyon binalak gawin pero ayun .. ilang araw nga akong naging antukin .. (siguro kasi ilang araw ng walang nag-iisip sakin XD) kaya ayun ... imbis na ginawa ko tinulog ko na lang at in-emote nung gabing yun. Tapos Thursday ng umaga, gumising ako ng maaga (7:00 am) at humarap agad sa computer para gawin sana yun .. pero wala .. tumunganga lang ako hanggang tanghali .. bukas ang computer .. dating gawi ..tinitigan ko lang. May iniisip kasi ako. (sana di nakatulog yung iniisip kong yun! siya ang dahilan kung bakit di ko nagawa yung dokyu. hahaha.) Tapos yun wala na kong nagawa kundi patayin ang computer pagkatapos tumawag ni Papa. Sinundo namin si Sam sa school niya. Tapos umuwi na kami sa Cavite. Nainis pa ko sa sinakyan kong jeep .. lumagpas ba naman dun sa pinarahan ko .. marunong pa sakin .. sa kanto niya daw ako ibababa e gago pala siya e ... naglakad pa tuloy ako ng malapit lang naman.. pero napagod pa rin ako lalo na't mabigat ang bag na dala ko. Akala niya kasi di ko alam na Gawaran Loob ang nasakyan ko .. abnormal. Kainis. Tapos yun .. pagdating sa bahay ... lunch. After lunch .. nanood kami ng news .. nakita ko sa tv yung nabasa ko sa yahoo kagabi yung tungkol sa piano na napadpad sa gitna ng dagat. Astig. Tapos ano na?? pasensya na kung walang hati-hati ng paragraph a .. nitatamad ako e. So ayun pumunta kami ni bunso sa bahay ni Lola para sana magpasama sa bahay nung special child na bahagi ng dokyu ko. Kailangan ko kasing magpapicture kasama siya. So ayun, habang naglalakad, nasalubong namin si Butty .. ayun galing daw siya dun sa bahay na pupuntahan namin kaya sinamahan niy ana lang kami doon. Ayun picture-picture. Natawa ako sa kapatid ko kasi naliligo yung special child nung dumating kami. Tapos pinalabas na siya ng mama niya at pinapunta sa kwarto para kumuha ng brief niya. Winarningan siya ni Butty na baka mabitawan niya ang towel niya na tinatakpan ang 'toot' niya. Ako, busy-busy-han sa pagtetext kunwari .. kasi alam kong may mangyayari. At di nga ako nagkamali. Lumabas bigla yung bata (11 years old na siya. imagine!) dala-dala niya yung brief niya at wala na yung twalya! As in .. nakahubad siya. At sa peripheral vision ko .. nakita ko kung gaano siya kalapit sakin .. at ... nakaharap at nakatingin siya sakin. Ayun dinala siya ng mama niya sa kwarto. haha. Ayos e no. Wala lang. Hindi naman ako natatawa .. o kung nakita ko man di na ko mabibigla ..di na bago .. hahaha. Pero ayun yung kapatid ko todo react parang ewan lang. Tapos nun, pumunta na kami kina Lola. Manghihiram sana ako ng libro sa Trigonometry kaso wala daw. So Psychology Book na lang. Tapos may pinahiram siya sakin .. libro siya na ang ganda .. naintindihan ko bigla kung bakit ganun si MP at alam ko na ang gagawin sa kanya. haha. Share ko next time yung natutunan ko sa book. So ayun nag-stay kami 'til 3pm.. ayaw pa nga umuwi ni bunso e .. pagdating sa bahay, natulog kami. Pagkagising ko gabi na .. so di na ko nakapaglinis ng mga bote (wala akong kita today. :( ) Ayun. Tapos nagkwentuhan kami ni Lola (pumunta siya sa bahay) tapos pag-alis niya naligo na ko. Umattend kami ng kapatid ko sa gawain. Ok naman. Paminsan-minsan bigla kong naaalala si ano ...nakakalimutan kong nasa gawain nga pala ako... pero nakinig ako a. Dami ko ngang natutunan e. Relate na relate kahit papano. hahaha. So ayun. dinner tapos umuwi na kami ni Papa dito sa LPC. Iwan sina mama at kapatid ko sa Cavite. Haizt. Naiwan ko yung cell phone ng kapatid ko ,,. andun pa naman yung picture. Asar. Babalikan ko pa tuloy. Sayang pamasahe. Tsk. So yun ..

Ito lang nangyari sa buong araw ko ... ok naman .. masaya naman ako. Wala naman akong inintay ngayong araw. (oi, ano yun? hahaha) Ang ibig kong sabihin ..wala naman akong inasahang mangyari ngayon kaya di ako masyadong na-disappoint. That's all folks.








[miss ko na talaga siya. ahai ... T.T]

laslas

Parang gusto ko maglaslas last, last week pa. Kaso hanggang ngayon di ko ginagawa. Bakit?

Kasi .. naaalala ko yung sinabi ni MP na kaya daw hindi natuloy na putulin niya yung communication namin noon dahil nga sa mga laslas ko sa braso ...

So naisip ko nung time na yun .. napipilitan lang siyang makipag-communicate sakin dahil feeling niya responsible siya sa ginawa ko.

Kaya ayoko ng maglaslas kahit gustong gusto ko na kasi .. pag nakita niya yun ... ganun nanaman .. ang what's worst ,.. baka isipin niya lalo na nakapadesperate ko na talaga .. baka isipin niya na kaya nanaman ako naglaslas para magpapansin sa kanya.

I remember nung tinatastas ko yung binurda kong pangalan niya sa panyo nitong kelan lang. Tinanong niya ko kung ano ginagawa ko. Sabi ko, "nagtatastas". Tapos nagbiro siya .. sabi niya "naglalaslas". Sabi ko naman, "tapos na". Sabi niya .. "alam ko di mo na gagawin yun."

So .. I have to stick with it.

Naisip ko nga .. sa legs na lang kaya or sa tiyan .. sa mga tagong part ako maglaslas. Pero wala. Wala na rin akong gana. Bagamat minsan pag sobrang stressed na talaga ko parang kailangan ko na talagang maglaslas.

Kaya malaki din ang naging impluwensya niya sakin kahit papano. Dahil sa kanya naiwasan ko ang isang di magandang bisyo .. ang paglalaslas.

early morning tears

Kaninang madaling araw ... nagising ako sa ingay ng alarm ng cell phone ko. Exactly 4:00 am ... same position as in nung huling nakamulat ang mata ko (nakadapa sa gilid ng kama tapos yung kamay ko naka-touch sa floor.) Yung cell phone ko naiwan ko pala sa lapag. (sa pagkakaalala ko nung gabi .. nahulog yung cellphone ko tapos kukunin ko sana kaso nakatulog na ko) So ayun nga. Pinatay ko ang alarm (buti inalarm ko .. sinabi ko pa naman kay Papa na ibababa ko ang phone.) Bumaba ako at ginising ko si Papa. Pag akyat ko higa ulit ako sa kama .. then I cried. I really, really cried. As in. May luha siya infairness ... I mean .. di ako nagdadrama lang basta-basta. Wanna know the reason why? Edi siya. Ano pa nga ba.

Naaalala ko, before ako nakatulog .. I texted him .. sabi ko .. "bro ... sori na .. . bati na tau .. ." then yun na nga .. nahulog na phone ko tapos nakatulog na ko. Then paggising ko .. NO REPLY kahit na blank message man lang! Worst!

Grabe talaga. Di ko na alam ang gagawin ko nung time na yun. So umiyak na lang ako. Di naman sa umaasa ako na makakatext ko siya or tatawag siya ... pero kasi .. yung di man lang niya pag-respond ... ibig sabihin we're not ok. And I hate it. I really hate it.

Ayun lang. Nakatulog ako sa kakaiyak. Haizt.

Lose - Gain

Kagabi ko pa ito iniisip. Actually nung Thursday pa .. tapos inisip ko rin nung Friday .. tapos mas inisip ko pa kahapon (Saturday) ... pero ngayong araw di ko na masyadong naisip .. ngayon na lang ulit.

So start tayo nung Thursday.

Magkausap kami over the phone Thursday night. Ok naman ang conversation .. at isa yun sa mga pinakamasaya kong gabi na kausap ko siya. Wala lang. Pero that night .. parang may something na nagsasabi sakin na, "wag mo munang ibababa ang phone .. habang gusto ka pa niya kausap go .. baka bukas biglang magbago ang lahat..." pero kahit na parang ang powerful nung voice na nagsabi nito .. pinili ko pa ring ibaba ang phone dahil naaawa na ko sa kanya .. antok na antok na talaga siya.

Friday.

Nag-umpisa na. Umaga. Medyo may tampuhan. Then that time, and that day ... marami ng nagsasabi sakin na magkaayos na daw sana kami ni Tralala. Di ko naman masyadong pinapansin kasi napakababaw ng issue tungkol samin ... dala lang ng kaartehan niya. So yun. Tapos nagpunta kami (Sapak, Tralala and I) nun sa Bamboo Organ. Tapos habang nakatayo kami in front of the church .. bigla kong naisip na .. what if magkabati na kami ni Tralala? Feeling ko may di magandang mangyayari. Basta parang nafi-feel ko na may lose-gain na magaganap. Pero di ko pa rin pinansin until nung gabi. Nung huling gabi na nagparamdam si MP sa akin. Nung gabing nag-iiiyak ako sa kwarto ,... parang tanga lang.

Saturday.

Ok na kami ni Tralala. And guess what ... di kami ok ni MP. Just like before. May lose-gain ngang naganap. I gained Tralala, Sapak, and even 'agent jack' and 'agent espie' (kasi diba antagal ko ring nawalan ng connection sa kanila and lagi ko silang di sinisipot) ... then .. I've lost MP. Once again. Grabe. I told Tralala last night na "alam mo ba, di rin naman ako ganun kasaya na ok na tayo ... naalala mo ba yung sinulat ko dati na nabasa mo? sabi ko dun ok ng mawala silang lahat wag lang ang isang tao .." Then she replied, "yeah i know ... ok lang yun ...o cge di wag na muna tayong magbati para ok kayo ... " Pero naisip ko, di kami pwedeng magkunwari na di kami ok kasi ok na kami ...as if naman pagbibigyan kami ng pagkakataon diba .. pero ang nakakatawa dun ... bakit kaya ganon?? pag ok na ko sa isa biglang nawawala yung isa .. can't i have them both?

Sunday.

Ngayon ko lang talaga naalala aya nga ito pinopost ko diba. Grabe. Wala lang. Nakakalungkot lang isipin. Hindi talaga lahat binibigay ni Lord. But if I'll be given a chance to choose ... siguro ..I'd choose .. him of course. Sige na ako na tanga .. ako na desperada .. but you know what .. with all my friends now .. siya lang ang nagbigay sakin ng time niya .. as in di birong time a .. and effort .. and kindness .. and everything .. and talagang tinuring niya akong kaibigan . Even his ears .. hindi ganun kadaling makinig sakin ... kasi wala akong kwentang kausap .. but then after all those things ... he remained ... hindi nga lang ngayon .. because of that one stupid mistake of mine.

I hope and I pray na maging ok na ang lahat tomorrow. haizt.

call waiting ...

wala .. naalala ko lang bigla. nung nakaraang linggo .. nabanggit nya na dati daw nung madalas pa siyang tumawag sakin .. nagtatanong daw ang asawa niya kung bakit sa tuwing tatawag siya e busy ang linya. hindi ko na tinanong kung ano ang sinagot niya ... ang sabi ko lang bigla .. "dapat kasi mag-call waiting ka."

ayun .. tulad ng inaasahan di niya alam yun. kaya yun sabi ko i-activate niya. ginawa niya naman .. tapos nung kinabukasan nung araw na yon .. sabi niya effective daw. tapos nung mga sumunod na araw pa .. madalas na kong naho-hold .. alam kong may kausap siya sa kabilang linya.

wala lang.. nai-share ko lang. naalala ko lang bigla. call waiting .. ang galing.

Lunes nanaman mamaya ... dapat masaya ako a ... :(

Tulad ng sinabi ko sa title ... Lunes nanaman mamaya ... dapat masaya ako. Kaso hindi e. Natatakot ako mag-Lunes. Hindi dahil si Mam RB e makikita ko nanaman ... (bagamat rason din yun pero secondary na lang.) hindi rin dahil Math nanaman ang subject namin ... hindi dahil 6pm ang dismissal ... kundi dahil ... Lunes na ... at alam ko ... at ramdam na ramdam ko .... di siya magpaparamdam.

Nakasanayan ko nanaman kasi na tuwing umaga maggi-greet siya ng good morning. Hindi naman sa inaantay ko yun pero kasi parang naging usual na yun. Tapos magkakatext kami .. o minsan pa tatawag siya. Pero bukas .... bukas ... :(

Isa pang kinakatakot ko e ... Lunes na ... mabilis nanaman ang araw .. tapos Martes nanaman. Martes. Terror day. Malaki ang tsansang magkita kami. Anong gagawin ko??? Gusto ko siyang kausapin .. pero paano kung di niya ko pansinin??

Dapat maging maayos na kami bago pa man mag-Tuesday.

Please naman Lord, please...

Diba sabi ko ayoko ng kaaway this year ... haizt. Lalo na siya .. ayoko siyang makaaway. Ayokong mawalan ng kaibigan.

God, please ... pakibulong naman sa kanya na maging ok na sana kami bukas ... please....

Desperada de Soltera

Desperada de soltera. Yan yung term na ginamit ni Sguru kay DdS dati. Tumatak yan sa isip ko. Ang kulit kasi e. Desperada ... Desperate. Soltera ... Maiden. Kunwari invisible na lang ang de.

So ito yung post na sinasabi ko sa nauna kong post...

Title pa lang alam ng ito ay tungkol sa isang babaeng desperada ... at ... sabi nila .. ako daw yun.

Sa dami ng na-experience ko tungkol sa love-love na yan ... lalaki .. babae na rin ... ni minsan di ko narinig o nalaman na sinabihan ako ng 'desperada' ng mga naging kaibigan ko. Siguro meron din di ko lang narinig. Pero wala din talaga kasi di naman ako ganun at di ko naman nakikita sa sarili kong nakaganun ako. Kaya nagulat ako kasi bago sa pandinig ko yun ... ngayon kasi .. congrats sakin .. natawag na kong DESPERADA.

Bakit?

Hindi ko na gustong i-detalye pa. Pero magkukwento ako ng konti. Noong kelan lang ... mga last, last week... magkatext kami ni Tralala at sinabi ko na, "Alam ko iniisip niyo napakadesperada ko..." sabi niya, "Buti alam mo."

Bago yan, bakit ko naisip? Simple lang. Narinig ko sa kanilang dalawa ni Sapak nung minsang pinagbubulungan nila ko sa classroom (actually di yun bulong kasi narinig ko .. pero para sa kanilan bulungan yun).

Nangyari ito noong .. a ... Lunes yun alam ko e. Oo Lunes nga. Si MP, ininvite ako na umattend sa gawain kung san siya magto-talk na tamang tama malapit sa amin. So syempre go naman ako .. kasi first time ko nun makaka-experience ng gawain sa ibang lugar at dito sa Las Piñas kasi laging sa Cavite lang ako. Tsaka nga diba ... di ko ugali yung tumatanggi sa imbitasyon depende na lang kung di ko talaga trip.

So Lunes na. Anong date ba yun??? Hmmm .. Jan. 3??? Tama ba ...basta .. tama nga ata. Oo tama. First day of class after ng Christmas vacation. So ayun nasa plano na nga na after dismissal pupunta ko dun sa simbahan.

Hindi ko naman pinagsabi yun kahit kanino. Wala as in wala akong sinabihan. Pero astig talaga yung si Sapak at Tralala ... ang galing nilang manghula.

Dismissal. Nagpasama sila sa computer shop .. SANDALI LANG DAW...ang alam ko nun ika-copy lang ni Sapak yung term paper na gawa ni Tralala. So ayun. Bale apat kami... si Sapak, Tralala, ako at si ATBAB. Isang computer lang ni-rent nila ... tipid-tipid din ... naunang gumamit si ATBAB. Medyo nagtagal siya ... sabi niya sandali lang ... haiz. Eh nung mga time na yun nagtetext si MP ... di pa daw start ang Mass pero meron .. e gusto ko sanang makaabot sa Mass .. at abot na abot naman talaga ko kung umalis na ko nun ... pero ... di ako makaalis .. kasi ...

Ayun. After ni ATBAB mga 20-30 mins siguro .. nagpaalam na siya. Nauna na siyang umalis samin. Di naman ako inis sa kanya. Ayos lang. Di pa ko umalis kasi nagpapatulong sakin sina Sapak at Tralala. Una sa pagkakabit at pagbubukas ng Flash Disk ni Tralala na kung saan-saan ko na sinaksak wala pa rin. Tapos nung nabuksan na namin yung term paper niya .. akala ko ika-copy na lang .. alangya pinapa-edit pa nila sakin! Andaming typographical errors! Sabi ko, may computer naman siya bat di niya na lang i-edit sa kanila. Sabi niya wala daw silang ink ... at gusto na niyang ipa-print habang andun kami. Eh ayun dahil mabilis daw ako .. ako na lang. E jusmiyo ... 10 pages tapos sobrang dami pa .. as in di bababa sa 10 typographical errors ang meron kada page. Grabe.

Nung una ayoko .. sabi ko mauna na ko sa kanila. Tapos sabi ba naman ... "sus.. magkikita lang kasi kayo ni ano kaya ka nagmamadali .." so no choice. Kailangan kong ipakita sa kanila na di si MP ang dahilan ng pagmamadali ko. Actually sinabi ko pala na aattend ako ng gawain sa amin dito nga sa Las Piñas ,.. tapos sabi nila .. at pinagpipilitan nila .. na kaya ako aattend kasi si MP ang Preacher. Grabe mga manghuhula.

So yun habang ginagawa ko na .. nauubusan na ko ng pasensya at nauubusan na rin ako ng oras. Narinig ko silang nagbubulungan sa likod ko (bulong nila parang natural na usap ... rinig na rinig ko grabe.) Sa usapan nila, narinig ko na ang desperada ko daw masyado dahil nga pupuntahan ko pa si MP. Di na lang ako nagrereact.

After an hour nakapag-out na kami. 7:30 pm na nun. Nagpapasama pa si Sapak sa SM para bumili ng papel niya. Ayoko na sana kaso sabi niya, "sige na mauna ka na, wag na tayong pumunta ng SM ... hinihintay ka na ng date mo .." tapos magtitinginan sila ni Tralala at tatawa. So ako naman ... sabi ko, "date ka jan .. tara na samahan ka na namin ... di naman ako nagmamadali ..."

So ayun. Nagtext ako kay MP na papunta na ko nun mga 7:30 ... pero ang totoo 8:30 na kami nakaalis sa SM. Grabe talaga.

Tapos di pa natapos dun. Bibili sana ako ng cake tulad ng sinabi ko kay MP na bibigyan ko siya ng cake bilang gift ko sa kanya ng Christmas. Aba, nung nag-iisip na kong bumili ng cake .. sabi ng dalawa ... para san daw ang cake at parang ang special naman ng pagbibigyan ko .. tapos tinginan ulit tapos tawanan sila ... as in yung may meaning na hagikhikan nila. Sabi ko, "hindi wala tiningnan ko lang .." so no choice, sa brownies ako nauwi. Ayos lang nakatipid ako ... pero kasi wala nasira yung plano.

So yun ... mga quarter to 9 na ko dumating sa simbahan. Tamang-tama ... halos wala na rin akong naabutan. Meron pa naman pero last parts na .. yung part na as in mahihiya ka ng pumasok dahil patapos na nga. Ayun.

Kinabukasan, ayun .. magka-usap kami sa room ni Tralala .. at yun nga .. desperada nga daw ako. Dapat daw si MP ang pumunta sakin di daw ako .. pero sabi niya alam niya kung bakit ako desperada kasi nga daw ... may asawa si MP. Grabe.

So hindi man halata pero na-hurt ako dun. Natawa na lang ako pero ang totoo di ko talaga nagustuhan yun. Napaisip ako. Desperada ba talaga? Kasi naman ... di naman si MP ang pinunta ko dun kundi yung gawain nga ... pero syempre may butas pa rin .. kung gawain lang talaga bakit pinilit ko pa ring humabol kahit alam kong wala na halos akong aabutan .. dun na papasok si MP ... kasi nangako na ko na pupunta ako. At kahit ano pa man ang abutan ko.. dapat pumunta ako dahil yun ang sinabi ko.

Pero wala naman yung kinalaman sa kung anuman ... ang ibig kong sabihin .. walang ibang ibig sabihin ang ginawa kong yon ... pero ako lang pala ang nag-iisip ng ganun ,. kasi sa mata ng iba napakadesperada ng move ko. Haiz.

Yun nanaman ang issue kanina.

Environmental Science. Dumadaldal kami ni Sapak. Sabi niya nanaman desperada daw ako. Tanong ko naman, bakit niya nanaman nasabi yun. Wala naman siyang diretsong sagot .. ang sabi niya lang ... di daw siya tutulad sakin (kasi ang pinag uusapan namin nun kung sino yung crush niya sa room ... at nung si Tom na ang nasama sa usapan nasabi nga niyang di siya tutulad sakin.) So panong di tutulad?? Sabi niya .. di daw siya tutulad sakin na yun nga .. sa may asawa pa at matanda na .. desperada daw kasi ako. Grabe. Grabe. Grabe.

At hanggang sa pagpunta namin sa Bamboo Organ yun ang pinagdidiinan niya sakin .. pinapaalis na niya ko ... sabi niya nagmamadali daw ako kasi pupuntahan ko pa si MP. Ewan ko ba dun. Lagi na lang. Tulad nung Wednesday maaga kasi akong umuwi. Tapos tinatanong niya ko kung san ba ko pumunta nun at nagmamadali ako. Sabi ko may hinahanap ako .. pero pinagpipilitan niyang may kakikitain ako .. pero di naman niya sinasabi kung sino ... pero sino pa nga bang iisipin nun diba .. matik na yun. Tapos nung Thursday din .. kasi sa Sucat ako dumaan pumunta pa kasi ako ng Alabang. Iba din tingin niya nun. Haiz. Feeling nila lagi makikipagkita ako kay MP kahit di naman. Kaya nga ganun na lang ako umiwas kay MP kahit di naman dapat e.

Desperada ba talaga?? Parang di ko kayang tanggapin yung term. Ampanget. Grabe talaga ang mga tao .... kakaiba ang takbo ng isip. Di makontrol ...iisipin nila ang gusto nilang isipin kahit wala na sa lugar ... magsususpetsa sila sa lahat ng kilos mo ... lagi ka na lang sinungaling .. ang iniisip lang nila ang tama.

Desperada ba talaga?? As in?? Ganun ba talaga yun?? Anong dapat kong gawin?? Dapat ko na rin bang iwasan si MP tulad ng pag-iwas na ginawa ni Iwasya kay Sguru???

NO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

basag ang pride ko nanaman grabe talaga.

Bakit kaya ko ganito?? parang di ak nauubusan ng kaaway kada linggo. Ginagawa ko na naman ang lahat ng makakaya ko para maiwasan ... kahit magkabasag-basag na ang pride ko ok lang ... kahit mukha na kong tanga kaka-sorry kahit di naman kailangan ... kahit ang korni korni ko na ... wag lang magkaroon ng di magandang relasyon sa aking mga tinuturing na kaibigan. Pero at the end of the day, same old phrase ang naririnig ko ..

"ANSAMA MO ..."

Ganun na ba talaga ko kalala? As in wala ng lunas??

Noong Tuesday, nabasa ko sa papel ni Tralala na one week na kaming war. Oo nga. Di ko namalayan. Saktong one week nung Tuesday. Ni di ko naramdaman kasi di ko naman dinamdam yung nangyari at isa pa hindi ko naman kasi maintindihan kung bakit nga ba kami hindi nag-uusap.

Kanina sabi naman nina Sapak at Plastic Earth na sabi naman daw ni Tralala di siya galit sakin .. ang alam daw niya ako ang galit sa kanya. Parang gusto kong mainis kasi bakit ganun .. binabaliktad niya. Kaya naman pala ganun na lang kung makatingin sakin si Nabera ... kasi ang labas pala ako nanaman ang galit ... ako ang nag-iinarte. Pero di naman talaga. Pero di ko naman gustong mabadtrip kaya di na lang ako naiinis .. natatawa na lang ako. Natatawa na lang akong makita si Tralala na kung ituring ako ay parang isang untouchable ... e kung tutuusin mukha pa lang niya untouchable na untouchable na datingan.

Paano ko nasabing parang untouchable kung ituring niya ko??

Kasi naman .. katulad nung mga nagdaang araw ... parang lagi niyang kailangan mag-maintain ng 1 meter distance mula sakin ,.. yung tipong anlapit lang ng pupuntahan niya pero dahil andun ako ... hindi na siya lalapit or kung kailangang kailangan na niya talaga .. as in iikot pa siya ng pagkalayo-layo wag lang mapalapit sakin. Tapos may insidente pa na tipong .. nakaupo ako. Yung upuan niya katabi ko. E uupo siya dun. Ayun hahatakin niya yun palayo bago umupo. Grabe. Parang meron akong sobrang nakakahawang sakit kung pandirian niya. Tapos tulad kanina ... todo react siya ... yun pala ... nakaupo kasi ako sa upuan niya at ang bag niya at bag ko ay magkatabi sa isang upuan. Grabe talaga. Tapos kanina din ... edi kinuha ko yung ID niya ... kasi nga ako na gumagawa ng paraan para maging ok na kami ... so kaya ko kinuha ID niya para siya kumuha sakin mismo hindi yung inuutos niya kay Sapak tapos para yun nga ok na kami. Ayun edi binibigay ko na. Ayaw akong lapitan. Nag-iinarte. Ewan ko ba pero di ko na makuhang magalit sa kanya. Naaawa na lang ako ,... nababaliw na kasi talaga siya .. tingin ko. Tapos ayun .. nung pauwi na... pasakay na ko ng jeep ... inabot ko na ang ID niya .. ayoko naman kasing iuwi pa yun no ... grabe halos ayaw hawakan yung ID kasi ayaw niyang madikit yung dulo ng mga daliri ko sa kanya. Grabe talaga.

Diba ... para kong may ketong ... mas malala pa nga ata e ... di ko maintindihan kung pinandidirian niya ko o ano ... kasi sabi naman ng mga nakakausap ko (kusa silang nag-oopen kahit di naman ako nagtatanong ... gusto ko nga sanang sabihin na hindi naman ako interesado pero mukhang interesado silang malaman ko ang sinasabi sa kanila ni Tralala.) Ayun nga ... sabi ng mga nakakausap ko katulad ni Plastic Earth kanina ... sabi nga daw ni Tralala AKO ANG GALIT AT HINDI SIYA. Ewan. Ako pa ngayon. Ako pa talaga. Ako nanaman ang lumalabas na echosera.

Dahil napag-uusapan si Tralala, malamang kakabit niyan si Sapak. Isa pa yun. Di ko din maintindihan ang utak nung ano na yun. Ok naman kami .. d ko naman siya inaaway .. di rin naman niya ko inaaway. Pero maya-maya biglang badtrip na siya. Katulad kanina. Nasa Bamboo Organ kami. Grabe good mood pa naman ako kanina a ... tapos siya ...grabe. Di ko ma-explain ang ugali. Gusto kong ikwento dito pero kasi para yun sa isa pang isuue sa ibang post. So ayun ,... dahil ayoko na lang na may masabi pa ko na makakalala ng sitwasyon .. umalis na lang ako kanina at napilitang umuwi kahit na hindi pa dapat.

Sabi ko nga kanina .. sana pala di na lang ako sumama sa kanilang dalawa. Di na ko natuto. Nasira nanaman ang araw ko for the nth time around. Laging ganun pero lagi pa rin akong umaasa na magiging maayos ang lahat. At .. lagi din akong bigo. Grabe. Pag nasira pa naman araw ko .. wala na .. kabit-kabit na yun ... kaya yung mga trip ko sanang gawin wala na .. kaya ayun panibagong problema nanaman.

So yun nga. Plano ko kasi talaga ngayong araw e umattend ng gawain kung saan si MP ang magpipreach. Kasi nag-invite siya na pumunta ako ... isa pa yun nga yung trip ko ngayon .. ang umattend at magpunta sa iba't ibang simbahan. Pero di ko ito nagawa ngayong araw (hala kahapon pala ... Jan. 22 na ...). Kung kelan naman nagpaalam ako ng maayos kay Mama. Kaya gulat si Papa nung tumawag ako at sinabi kong nakauwi na ko .. mga 6:30pm siguro yun. Alam ko di valid reason ang sabihin kong nabadtrip ako kaya di ako nakapunta. Di naman din kasi yun yung rason ko. Gusto ko mang ikwento dito yung rason ... wag na lang .. sa susunod na post ko na lang kasi isa pa siyang panibagong topic. So ayun. Di nga ako nakapunta. Ayoko talagang di makapunta kasi una, yun ang gusto kong gawin (ang umattend). Pangalawa, si MP alam ko magtatampo yun sa di ko pagpunta .. parang nun kay Crush .. e matampuhin din kasi yung matandang yun. Pero kahit alam kong magiging ganun nga di pa rin ako pumunta ... tinulog ko na lang ... kaya nga eto mulat ako ngayon e kasi nakatulog na ko saglit kanina.

So yun nga. Nagtampo siya. Hindi ko alam kung tama. Hindi ko naman kasi siya nakausap o nakatext ngayong gabi. Diba natulog nga ko. Nagising ako sa text niya mga bandang 10 pasado na ... sabi nya "Daya mo". Ang interpretasyon ko dun, ang daya ko kasi di ako pumunta sa gawain nga. Pero nagtanong pa rin ako ng, "bkt?". Di siya nagreply. Ako ayun pinipilit ang sarili kong wag mawindang. Mga after 30 mins nagtext ulit siya ... paidlip na sana ako nun .. sabi niya, "wag ka ng magtext". Grabe nagising talaga ko. Wag daw magtext. Pwedeng ibig sabihin nun, "wag ka ng magtext, andito na ko sa bahay" o "wag ka ng magtext, kasama ko o kausap ko asawa ko" pero ang naisip ko, "wag ka na magtext ... ever! I hate you! rawr!".

So di nga ko nagtext. Mga 1 hour siguro o mga 45 mins lang. pinipilit kong matulog ulit at wag na lang dibdibin ang mga sinabi niya... pero wala e .. gising na gising na talaga ako at wala akong ibang naiisip kundi yun. Naisip ko nga tawagan ko kaya kasi sabi niya lang naman 'wag magtext' hindi 'wag tumawag'. Kaso naduwag ako kasi baka di nya sagutin o kaya naman baka sigawan lang ako sa phone o kaya sabihin ang echosera ko masyado. So nagtext na lang ako. Sabi ko muna.. "bro .. . " tapos "ui, sori na .. .". Grabe. Habang naaalala ko ngayon to naaawa ako sa sarili ko ... ganito na talaga ko ngayon .. grabe talaga. Ang korni ko na. Tapos ako pa nagpapakagaga. Grabe talaga. Ngayon ko lang ginawa to.

Tapos di na sya nagtext. Di sya nagreply. Wala.

Naalala ko tuloy kaninang umaga .. medyo may away din kami kanina. Kasi tinanong ko siya kung lasing ba siya kagabi. Sabi niya hindi naman siya tomador at lasinggero at galing siya sa gawain .. kesyo wala naman daw okasyon ... at antok lang daw talaga siya kagabi. Tapos tinatanong niya ko kung bakit ko nasabi o natanong. Sabi ko, wala lang kasi kakaiba lang sya kagabi. E ayun .. diba nga di siya nakukuntento sa sagot na 'wala lang' .. yung mga ganun ... kaya sabi niya after ng pagpipilit sakin.. "bahala ka na nga". Tapos reply ko ... "bahala talaga ko".

Pero san ka, nagtext ako ...grabe talaga. Sabi ko bati na kami ... sorry na... ganyan ganyan. Sabi niya bati naman daw niya ko lagi kahit ginaganyan ko siya. Hindi ko alam kung ano yung 'ginaganyan' pero halata naman na negative. Tapos ayun. Sabi ko ''sobrang sama ko na ba talaga sayo?? sorry na.." tapos reply niya, "Iba ka talaga". So ano pa nga ba ang ibig sabihin nito?? malamang ....

"IBA KA TALAGA KASI ANG SAMA-SAMA NG UGALI MO."

Yeah right.

Ano ba talagang problema ko?? Bakit ba ganito? Sa kanilang tatlo wala na kong pakialam kina Sapak at Tralala kasi din naman ako tinuring na kaibigan nun .. at si MP .. siya lang ang kaibigan ko ngayon ... pero kahit na ganun pare-pareho ko silang ayokong maging kagalit ko. Ayoko talaga. Ayoko na nga ng kaaway. Pero bakit ganun?? Lagi na lang. Lagi na lang talaga. Kaya di na ko magtataka kung bakit ganun na lang ang tingin sakin ni Nabera e ... yung tingin na tipong nagsasabi na ako na talaga ang pinakamasamang tao sa mundo .. at pati yung favorite line ni Sapak na ... "ansama mo talaga. masama ka. wala kang kasing sama."

Ako naman e di na masyadong apektado nun kasi tinanggap ko na yun na ganun nga ako .. pero bat ganon?? Pinipilit ko namang magbago .... binababa ko na ang pride ko ... iniiwasan ko na nga lagi na sumagot kahit gusto ko e ... nananahimik na lang ako para wala na lang gulo at di na lumala pa ang sitwasyon. Pero wala, ganun pa rin.

Ako talaga .. alam ko ... ang may problema dito. Kasi .. lahat na lang kaaway ko. Tapos ... dahil lahat kaaway ko wala na akong kaibigang natitira ,.. kasi lahat sila magkakakampi. Syempre san ba papanig ang mga tao kundi dun sa naagrabyado.

Hindi ko alam kung anong mangyayari mamaya. Parang ayokong umattend pero syempre ang pinunta ko naman dun si God. Kaso ayokong makita si MP. Buti na lang di na talaga ko pumayag sumama sa lakad nila Sapak at Tralala mamaya .... yun na ata ang pinakamagandang desisyon na ginawa ko. haiz.

Ano ba ... Ano ba ... bakit ba ko ganito ... ?? !!!

Self-pity? Hindi no.

Pero ito talaga .. di ko alam kung matatawa ako o maiinis. So yun nga di na nga nagtext o nagreply si MP. Mga siguro past 12 na rin ...biglang nagtext si gago. Sabi niya andun na siya sa kanila. Bigla ko tuloy naisip, "so?". Hai. Di ko malaman tuloy kung galit ba talaga o sadyang o.a. lang talaga ako.

nakakalungkot naman. nakaka disappoint.

Sa lahat ng taong akala ko hindi mag-iisip ng ganun ... isa rin pala siya.

Si Fr. Dedmaks. Akala ko sa lahat ng tao siya ang makakaintindi. Akala ko di niya iisipin ang ganung bagay kahit kailan. Pero hindi. Hindi pala. At ang nakakatawa don, sa hindi kaduda-dudang pangyayari pa siya naghinala.

Hindi ko pinansin masyado noong Christmas party ... nung magpapapicture kaming dalawa ... yung sinabi niya na napa-ismid na lang ako. Akala ko wala lang. Akala ko lang pala.

Ngayon lang kasi sinabi ni MP. Pero grabe nalungkot talaga ako. Alam mo yun. Bigla kong nanghina. Parang wala na ... guho na lahat ... kasi yung taong inaasahan kong makakaintindi wala rin pala ... at yun ... feeling ko na tuloy lahat na ng tao ganun ang iniisip.

Alam kong kaartehan tong mga sinasabi ko ... pero kasi ... hay. Hindi ko mapigilang mag-react. Naiinis ako ... naiinis na talaga ako.

Tungkol dun sa kinwento ni MP kani-kanina lang ... a ... matagal na yun ... last year pa. Tungkol sa sulat na pinaabot ko sa kanya. Ang sulat na yun .. ang laman non ay pasasalamat dahil binalik niya ang aking mga libro ... at kalakip non ay tanong kung bakit yung isang libro ay di kasama. Sa dulo ng sulat nakalagay dun na ok lang kahit di pa niya ibalik yung libro .. tapusin niya. Yun lang. Tapos siguro Monday ko yun binigay kay Fr. Dedmaks e .... Wednesday ... binigay niya sakin yung mismong papel na may reply ni MP. Naaalala ko pa nung araw na yun ... pauwi na ko kasama sina Sister, Mahal ni Peter Pan at Prinsesa. War kami ni MP pa non. Yun yung time na di na siya nagtetext .. kesyo di niya daw alam ang number ko. Tapos habang naglalakad kami nun sa may tulay nasa likod pala namin sila MP at Fr. Dedmaks. Tapos yun binigay na nga niya sakin yung reply. Sabi niya, "bat naman kasi may ganito pa para namang di kayo nagkikita dito." Wala namang nag-react sa amin.

So yun. Yun pala yun. Grabe. Pahamak yung sulat na yun. Naiinis talaga ko. Sana pala di ko na lang ginawa yun. Sana di na ko nagpasalamat. Grabe.

Sabi ni MP, sabi daw ni Fr. Dedmaks ano daw bang meron ... parang 'i smell something fishy..' parang ganun tapos nung nireplyan niya parang 'labas na ko dito' parang ganun. Hay ewan. Nakakainis talaga.

Ang gulo ko magkwento ano??? Ganito ko mainis e. Isa pa wala ako sa mood talagang isalaysay siya ng maayos. Naiinis kasi akong isipin. Grabe.

Bat ganun? Di ba talaga normal ang pagkakaibigan namin??? Tingin mo kailangan ko ng umiwas?? Ayoko namang tumulad kina Naghahabol at Iwasya. Ayoko ng ganun. Promise.

SORE EYES ... ano nga ba'ng lunas nito???

Nag-umpisa lang naman to sa tanong niya (ni MP) na ... "What causes sore eyes ba?".

Sagot ko naman ...

"-Allergies
-Irritants"

Tapos ... as expected ... ang tanong niya ... "Anong cure?"

Sabi ko naman ... "breast milk. dapat direct from the breast. hahaha."

Aba ang baliw pinatulan ... nagtanong na kung paano at saan siya makakakuha. Syempre sabi ko malamang sa inang may gatas. humagilap siya at sabihin niya na kailangan lang talaga. Tapos nun nag text ako ulit ng panibago .. yung seryoso. Sabi ko ointment ang gamot dun pero minsan kapag di naman masyadong malala nakakatulong na rin ang mga eye drops. Pero san ka pa ... ang tinutukan niya e yung breast milk.

nagtext ako sabi ko, "at talagang gustong gusto mo ang breastmilk a ..."

tapos sabi niya, "syempre libre yun e."

tapos reply ko naman ... "libre na, enjoy pa no ..."

tapos yun.

text niya .,... "tulungan mo ko ..."

So reply ko naman ... "di kita matutulungan kasi una, wala akong gatas. isa pa, nakakahiyang humingi ng pabor sa mga inang may gatas."

Tapos reply niya .. "meron ka. sa labi. ano ang kasabihan? may gatas pa sa labi. pwede kaya replacement?"

Syempre ... tamang pandidiri naman ako. yuck. isipin mo na lang .. labi .. so ikikiss ko ang sore eyes niya?! eeewwwwwwwwwwwwww!!!!

tapos sabi ko sa kanya di yun totoo ... bumili na lang siya ng eye drops para sure. Aba, ayaw talagang tantanan ang usaping breast milk.

sabi niya, "ok lang kung totoo. bakit enjoy?"

Aba, ok lang daw kung totoo. gustong gusto naman! tapos tinatanong pa kung bakit enjoy??? slow ba talaga siya??? haizt!

so ayun sabi ko .. "ewan ko."

(hay nako feeling slow. as if naman di niya na gets kung bakit ko sinabing enjoy. kaasar.)

tapos sabi ko rin, "joke lang yun. sabi ng DOH di pwedeng cure ang breast milk"

aba defensive ... sabi niya, "mawawalan kasi sila ng kita."

then, nagtext ako ng panibago .. sabi ko ... "di naman kasi yung milk ang mahalaga dun."

malamang ang ewan curious. tanong siya kung ano mahalaga. sabi ko, "ewan ko."

tapos reply niya, "o tingnan mo ito ikaw nagsasabi di naman gatas ang mahalaga. eh ano nga?"

edi di na ko nagpaligoy-ligoy pa .. sinabi ko na ... "ung breast ang mahalaga. breast is good for the eyes. hahaha. joke lang. mag eye drops ka na lang. tapos."

ang eklat di pinansin ang eye drops! halatang halata na breast ang gusto. sabi niya, "good for the eyes lang ba?"

ayoko na sanang replyan pero sinabi ko na lang.. "sus ... marami pa pero usapang eyes tayo ngayon diba."

Ayun. So tapos na. Maya-maya tumawag siya. Binasa ko ang na-search kong remedy para sa sore eyes. Una, ung warm at cold compress. aba nagreklamo. mapapasma daw ang kanyang mata. tapos yung sa cucumber ... pang eyebags lang daw yun at isa pa wala daw siyang makukuhanan non. Medyo nainis ako. halatang halatang halatang halata talaga na trip niya yung breast ... at milk. kaasar.

Tapos nagtext siya sabi niya yung kumare niya daw nagbebreastfeed. Sabi ko, "sige punta ka sa kanya." tapos sabi niya, "papapatak lang naman e..." tapos dagdag pa niya.. "pano kung mahuli ni pare??" sabi ko.. "edi wag mong paalam. magtago kayo."

-----------------------------------------------------------------------------------------

tapos na ang usapang breast .... at milk. hai. ano nga bang gamot sa sore eyes?? nung huli akong nagka-sore eyes ointment ang gamit. mahal. pero effective. d ko pa nasusubukan tong breast milk at ayokong subukan.

hindi ito ang issue. ang issue dito ...yung reaksyon niya tungkol sa breast milk. grabe.

ok lang. siguro nga sinasakyan niya lang yung biro ko. pero naman ... tumigil na ko e ... eye drops na nga e... tapos sa huli may kumare pa siyang lalapitan. parang tanga lang. hainako talaga.

hindi ko alam kung totoo yung sa kumare niya (na feeling ko hindi totoo. at alam kong di nya gagawin. kung gagawin man niya ... good luck sa kanya.)

ayun lang. walang kwentang storya ng araw ko. gusto ko lang i-share ... haizt.

ang hirap ng ganito ...

Pagkatapos kong maligo kani-kanina lang at kumain ng Pancit Canton (meryenda) e naisipan kong umayat at eto .. mag computer. Wala naman akong inaasahang text o tawag ngayong araw na ito dahil linggo ... walang gaanong nagpaparamdam .. at lalong di siya magpaparamdam ... pero ayun ... sinilip ko pa rin ang cellphone ko .. at laking gulat ko ng makakita ako ng 2 missed calls at 2 text messages. Ano pa nga ba .. edi galing sa kanya.

Ang huling missed call ay sa oras na 4:57 pm ... halos kasabay ng unang text message na ang sabi ay, "Kamusta?". Tapos yung 2nd text ay nagsasabing "d2 na ko sa bahay" at sa oras na 6:05 pm.

Nung nabasa ko yun ... di ko alam kung matatawa ba ko o malulungkot. Pero napangiti naman ako. Hmm...

Hindi ko alam .. pero wala naman kasi akong karapatang mahirapan sa set-up na ganito. Una sa lahat e wala naman kaming relasyon na dapat itago. Nakakatawang isipin na kung umarte kami e parang may dapat talaga kaming itago kahit na wala naman. Nakakalungkot namang isipin na kailangan pa naming gawin to para lang iwasan ang mga makikitid na pag iisip ng mga tao.

Wala lang .. at least alam kong naalala niya ko sa araw na to. Sayang at tulog ako nung tumawag siya ... pero ayos lang .. di naman ako ganun na nanghihinayang.


Iniisip ko nga kanina kung alam kaya ng asawa niya na may communication pa rin kami. What if one time magkita kami tapos kausapin niya ko tapos itanong, "tumatawag pa ba sayo ang asawa ko?".



Paano kaya kung isang araw mangyari na kailangan na niyang gumawa ng paraan para magkalayo kami dahil di na talaga pwedeng lagi kaming magkausap ... tulad ng ginawa niya dati sa kaibigan niya ... wala akong ibang maisip na gawin kundi ang tanungin siya (kung mangyari man yun na sana wag naman), "kailangan ba talaga? hindi ba talaga pwedeng ipagpatuloy na lang natin tutal wala naman tayong ginagawang masama?".


Ayoko. Ayokong mangyari to. Ayokong mawalan ng kaibigan dahil lang sa mga mabababaw na dahilan.

Ang mahalaga naman dito e wala kaming anumang ginagawang masama.

hmm ...,,,,

alam mo tingin ko naman mahal pa rin kita ...

hindi naman kasi ganun kadali talaga na makapag move on at kalimutan ang lahat ...

sinungaling ako pag sinabi kong wala na akong kahit kaunting nararamdaman para sayo ...

pero tingin ko rin naman ...

kung anuman ang nararamdaman ko ngayon ay di na sapat para masaktan uli ako ng todo todo ...

maraming salamat sayo ...

dahil sayo naging normal akong tao ...

nagmahal ako ng higit pa sa inaakala ko ...

mahal kita ...

unReQuitEd LoVe....

1

Accept the fact that he doesn't feel the same way about you. If you continue to believe that there is a chance he will eventually love you, you will never move on.

2

Understand the reasons why she doesn't feel the same way. Understanding the reasons for the unrequited love will help you to move past the situation and get over her.

3

Stay positive. Don't let this situation cause you to have bitter feelings toward finding someone who loves you. It will lead you toward becoming a bitter and unhappy person.

4

Get your mind off of him. Spend more time with friends and family, and surround yourself with those who love and care about you.

5

Keep busy. Throw yourself into your work or hobbies. If you don't have any hobbies there are plenty to choose from so it won't be difficult finding one.

6

Focus on your future. Nobody has ever moved forward by constantly looking back. Focusing on your future will make you take your focus off her.

7

Remind yourself of your good qualities. Just because one person does not love you does not mean you are not a good person. Remind yourself of that as often as necessary.

8

Go out on dates. It may be difficult at first because your heart may still belong to him but the worst that could happen is that you meet someone you like to hang out with. You never know, you may meet someone you really like that feels the same way about you.

9

Appreciate yourself. Realize that you don't need anyone to validate you and that you are still the wonderful person you were before the breakup. Remind yourself that most relationships don't work out and that your breakup isn't unusual. Work on gaining independence so that you can be just as happy alone as when you're in a relationship. That will make you more attractive.

10

If you've been left before, think of how you overcame that pain. You did it once, you can do it again.

11

Don't feed the monster. After a week or two of grief, stop yourself from indulging conversations about your lost love or from obtaining information about them. In time, your grief will fade on its own, provided you let it.

12

Ask yourself, "Why would I want to be with anyone who doesn't love me back?" You deserve better. You may discover you are repeating a pathology from your childhood, clinging to someone who doesn't appreciate you in an effort to win the approval you could not get from your parents. Seek professional help to dig deeper if you suspect this is true.

wala nabigyan lang ako ng ilusyong pag-asa..pero at least diba.. :)

Like most things, how you respond to another person’s anger is probably different depending upon your relationship with them and the circumstance. At the same time, you’ll probably recognize some patterns in how you deal with anger

Do you shut down, clam up, and hope they’ll go away? Do you puff up and try to out-bluster them? Do you start explaining, apologizing, or simply flee the scene?

If any of this sound like you, then you’re probably missing the two most important parts of dealing effectively with someone else’s anger, whether it’s a minor upset or full-blown rage.

First, you’ve probably heard someone say, “They are angry at me.” or “I made them angry.” This is the first fundamental mistake most people make when dealing with anger. They falsely believe that someone else can be angry “with them” or that they “can cause” another person’s anger.

The truth is, another person’s upset, anger, or even rage is never ever about you. It is always about how scared the other person is about whether or not they’re going to get something they value, keep something they value, or lose something they value. In other words, it’s always about them and what they value. Always.

Stop Taking It Personally!

When you realize this you can begin to stop taking other people’s anger personally. And this gives you the freedom to really get underneath their anger and create practical, effective solutions that get to the heart of the matter.

Beth and I co-authored an article about this topic that appeared in this month’s issue (Sept. ’08) of the NonviolentCommunication.com eNewsletter. You can read more about this idea of “not taking it personally” there. But I wanted to expand a little bit on one of the points that we made in that article.

And that’s the second most important thing to keep in mind when dealing with anger. And that’s to apply your sharply focused attention on separating the “stimulus” for anger from the “clause” of anger. I say “sharply focused attention” because this is no simple task to separate stimulus from cause, a specially given most people’s lack of experience or training in distinguishing between the two.

Separating Stimulus from Cause

Take the two statements I used as examples above. Both of these statements imply that the stimulus and cause of the other person’s anger is the person making the statement. In fact, it must’ve been something the person said or did, didn’t say, or didn’t do that stimulated this anger reaction in the other person.

But even if you plug in these facts, the statements still do not get to the root of the anger. “Bill is angry because I didn’t return his phone call” “Mary is angry because I didn’t pick her up at the airport on time.” Again, these actions or inactions are only the stimulus for Bill’s and Mary’s anger.

At the root of the anger is their belief that they’re not getting something they value. In this case it might be something like consideration, predictability, or caring. So if you can apply your sharply focused attention to determining what it is that Bill and Mary might value that’s missing for them, you’re much more likely to begin to have a conversation with them about how important those things are to them and how they might be able to get them in the future.

Not Getting What You Want Never Makes You Angry

But even given all that, it’s important to realize that the bills and Mary’s anger is not caused by the fact they are not getting something that is important to them.

So what is the cause? Both Bill and Mary are afflicted with “should” thinking and have adopted the strategy of “being angry” as the best way to get other people to do what they “should” do.

What is “Should Thinking” you ask? Well, that’s the subject of another post.

Until then, I am committed to your success,
Neill Gibson

Hanggang kailan nga ba??

Tinanong niya kung hanggang kailan kaya ang komunikasyon naming dalawa. Hindi kasi kami makapaniwala pareho na mangyayari tong ganito...na magiging (hindi naman malapit...iwasang saktan ang sarili!haha!) aa...naging magka-usap kami (para di masyadong masakit diba?! haha!). Ayun. Sabi ko ngayon pa lang. haha. Parang tanga e no?? Feeling ko naman kaya ko. hahahaha!

Pero alam mo yun...may mga bagay nga talagang sadyang di na magiging sayo kahit na gaano mo pa kagusto. May mga bagay na kahit segu-segundo mong ipanalangin e sadyang hindi mangyayari. Hindi ko alam kung bakit. Ang alam ko lang...masaya ko...kasi kahit na hindi na mangyayari kailan man ang nais ko...at least may ibang paraan na ginamit si God...at yun ang komunikasyon namin.

Hanggan kailan nga ba???

Hindi ko rin alam.

Sabi ko sa kanya hangga't may load.

Pero tama siya.

HINDI RIN.

Alam ko (masakit mang aminin) na ang lahat ng bagay ay may wakas.

(shet naiiyak na ko..amp!)

Hindi habambuhay mananatili ang mga bagay bagay sa atin. Kaya nga ganun na lang kahalaga sakin ang mga ala ala. Ayoko silang mawala. Ayokong kalimutan. Sabi nila dapat iwanan na ang nakaraan dahil di tayo makaka-move on. Pero di rin. Minsan may mga panahon na kailangan mo talagang sariwain ang mga nangyari sayo...at timabangin kung ano ba ang mga naging epekto nito satin...sa kinikilos natin sa kasalukuyan.

Hanggang kailan nga ba??

Sana...sana...sana magtagal pa.

Kung pwede nga lang sana hindi na matapos pa.

Pinaalala ko sa kanya na nasa kanya pa ang libro ko...sabi niya hndi pa niya tapos yun kaya hangga't di pa tuloy pa rin ang komunikasyon.

Sana...sana...sana di na niya matapos ang libro (over na yan ah!hahaha!)

Alam mo yun...hindi ko sinasabi to dahil lang sa gusto ko nga siya or what. Sinasabi ko ito dahil ayoko sa lahat yung time na kailangan ng umalis ng mga taong naging parte ng buhay ko...yung time na kailangan na nilang lumayo...yung time na kailangan na nilang magpaalam....

AYOKO NUN.

Yun na ang pinakamasakit na pwedeng mangyari sa akin. Pero hindi ko kontrolado ang mundo. Patuloy itong umiikot. Ang mga bagay ay patuloy na nagbabago. At ako...patuloy na makakatagpo ng mga mabubuting tao...at patuloy rin nila akong iiwan.

Sabi niya dati may dahilan kung bakit kami humantong sa ganito (nagkaka usap kami. yun lang yon.). Hindi ko alam kung ano ang rason o dahilan na yun. Ang mahalaga masaya ko dahil kung anuman ang rason na yun...ng dahil dun...naging masaya nanaman ako.

HANGGANG KAILAN NGA BA?????????

In love ako. Sabi ko nga e.

ngayon na lang ulit ako nakaramdam ng ganito....

yung....

-kahit malayo pa siya alam kong siya na yun kasi kakaiba na nararamdaman ko..parang magkakabit kami sa isa't isa.

-lalo akong naaadik sa kanya pag naaamoy ko ang pabango niya...

-pag tumitingin siya hindi ko alam gagawin ko...kaya titingnan ko na lang din siya sa pangit niyang mata.

-pag hinawakan na niya ko para kong nakukuryente...as in buong katawan ko....

-nagsa-shutdown ng kusa ang utak ko...nabe-brain freeze ako..najo-jaw lock ako..lahat na.

-wala na kong ibang naiisip kundi siya lang. nakakainis.

-hindi na ko makakain ng maayos...feeling ko lagi akong busog kakaisip sa kanya.

-namimiss ko na siya agad kahit kakahiwalay lang namin.

-pag kasama ko siya feeling ko wala ng bukas.

-pag aalis na siya nalulungkot na ko ng bonggang bongga.

-pag naririnig ko ang boses niya feeling ko nawawala lahat ng problema ko.




hay nako....

pero san ka pa....

suntok sa buwan kung magiging kami..


basta tulad ng sinabi ko....


i love you lang.,..

at maging kami lang kahit isang araw...........


MASAYA NA KO.......................................................................

11

Remember, remember, the 11th of September.


Weird Coincidences:
...
1) New York City has 11 letters


2) Afghanistan has 11 letters.


3) Ramsin Yuseb (The terrorist who threatened todestroy the Twin Towers in 1993) has 11 letters.


4) George W Bush has 11 letters.


5) The two twin towers make an “11″


This could be a mere coincidence, but this gets more interesting:


1) New York is the 11th state.


2) The first plane crashing against the Twin Towers was flight number 11.

3) Flight 11 was carrying 92 passengers. 9 + 2 = 11


4) Flight 77 which also hit Twin Towers, was carrying 65 passengers.
6+5 = 11


5) The tragedy was on September 11, or 9/11 as it is now known. 9 + 1+ 1 = 11


6) The date is equal to the US emergency services telephone number 911.
9 + 1 + 1 = 11.


Sheer coincidence. .?!

Read on and make up your own mind:


1) The total number of victims inside all the hi-jacked planes was 254. 2 + 5 + 4 = 11.


2) September 11 is day number 254 of the calendar year.
Again 2 + 5 + 4 = 11.


3) The Madrid bombing took place on 3/11/2004. 3 + 1 + 1 + 2 + 4 = 11.


4) The tragedy of Madrid happened 911 days after the Twin Towers incident.


Sheer coincidence. .?! Read on and make up your own mind: Now this is where things get totally eerie:
The most recognized symbol for the US,after the Stars & Stripes, is the Eagle. The following verse is taken from the Koran, the Islamic holy book:
“For it is written that a son of Arabia would awaken a fearsome Eagle. The wrath of the Eagle would be felt throughout the lands of Allah and lo, while some of the people trembled in despair still more rejoiced: for the wrath of the Eagle cleansed the lands of Allah and there was peace.”


That verse is number 9.11 of the Koran.
Still unconvinced about all of this..?!

Try this
Open Microsoft Word and do the following (TRY THIS FOR REAL)


1. Type in capitals Q33 NY. This is the flight number of the first plane to hit one of the Twin Towers.


2. Highlight the Q33 NY


3. Change the font size to 48.


4. Change the actual font to the WINGDINGS 1.

Friday...nanakawan ako ng digicam. Nakakalungkot talaga pero di ko na lang masyadong inisip....gamit lang naman kasi yun,..napapalitan. Sabi nga nung manong na nasa jeep din,

"Ok nang gamit ang nawala kesa naman buhay mo diba...."

Nanghihinayang ako sa picture dun..oo pinagtatawanan ako nung classmate ko kasi nga yung pictures yung pinanghihinayangan ko..pero kasi yung camera kaya kong palitan pa ulit...kahit kaparehong kapareho pa nun...pero yung mga memories na nandun...buti na lang kaunti lang kaso yung mga pictures yun ng kapatid ko sa GSP niya pati yung mga pictures namin sa MOA. Napaka-careless ko talaga. Nakakainis. Haizt. Hindi ko na kasi mauulit ang mga nakunan dun. Sabi nung mga classmate ko pwede ko naman daw ulitin...pero hindi na. Hindi ko na mauulit na naging GSP ang kapatid ko nung Gr. 5. Di ko na maibabalik na nag-MOA kami. Maaaring may GSP pa next year ang kapatid ko...maaari ring makapag-MOA pa kami..pero di na mauulit yung time na yun...yung mga ngiti...yung lokasyon...magbabago lahat. Di na kami babalik sa original na place. Bumalik man kami maaaring naurong na ng one inch yung paa namin. Alam niyo yun? Di na maibabalik pa muli ang mga iyon....

Kahapon, Sabado. Naging tanga nanaman ako. Nawala ang cell phone ko. Ayoko sanang isipin,..binalewala ko na nga lang kahapon kasi maloloka lang ako pag inisip ko pa. Kaso...nasasaktan talaga ko. Di ko na maitago. Lalo na ngayong nakabili na ko ng bago. Namimiss ko siya. Parang tanga no? Kala mo tao. Para kong nawalan ng syota. Para kong iniwan ng bestfriend. Nawalan na ko ng gana. Hindi naman sa ayaw ko sa bago kong phone. Syempre gusto ko yun ako pumili nun e. Pero kasi...iba pa rin yung dati.

Naalala ko last month ata yun sabi ni Mama palitan ko na daw yung cell phone ko. Sabi ko wag na muna kasi nagagamit ko pa naman siya at isa pa napakahalaga niya talaga sakin. Yung kasi yung unang cell phone na nabili ko sa ipon ko...as in ako ang nag ipon. Yun din ang lagi kong kasama (andrama a!). Yun din ang aking phone diary. Kapag wala akong kasama siya ang sumasalba sakin. Hindi ako nagmumukang tanga kahit na wala akong load. Lahat ng nararamdaman ko nasasabi ko sa kanya...hindi naman niya napalitan ang diary ko pero kasi siya kahit nasaan ako, basta may naisip ako bigla handa siya. Tapos kahit na naihhagis ko siya kapag galit ako ok lang sa kanya...malakas pa rin siya. Andami ko pang pictures dun...gaganda pa naman ng kuha ko.Andun din ang mga messages sakin ng mga dati kong kakilala.

Grabe napaka walang konsensya naman nung nakapulot nun. Hindi man lang binalik sakin. Taga doon lang samin sa Cavite ang nakakuha kaya malamang alam niyang sa tindahan namin niya dapat yun ibalik. Umaasa pa rin akong maibabalik yun. Kahit bilhin ko na lang ulit dun sa nakapulot. Basta makuha ko ulit yung cell phone. Kahit di na yung sim.

Ngayon lang (as in ngayon lang) sinubukan kong tawagan ulit yung phone ko. Ayun nag-ring kaso pinatay nung nakakuha. Hindi pa rin naman ako nawawalan ng pag asa. Alam ko at naniniwala akong makukuha at maibabalik uli sakin yun. Alam kong pinapaasa ko na lang ang sarili ko ngayon..pero as in talaga...aasa ako hangga't nabubuhay ako...

Ayun...nalulungkot pa rin ako..haizt. Nawa'y makuha ko siyang muli. God please! Help me..! Touch the heart of whosoever have my cell phone....

sana di na bumalik.

Kanina in-edit ko ang mga picture namin at ayun gagawin ko na sana ang plano kong i-crop ang picture naming dalawa...kaso parang bigla na lang akong nagsawa sa mukha niya. hahaha. ayos yun...kasi nitong mga nakaraang araw namomroblema talaga ko kung paanong gagawin ko pag na-fall nanaman ako. Syempre ako nanaman ang kawawa kung nagkataon...sasaktan ko nanaman ang sarili ko. Imposible kasing may mangyaring something special saming dalawa e. Kaya dapat talaga hangga't maaga pa matutunan kong kontrolin ang nararamdaman ko at isa pa, sa tingin ko talaga natutuwa lang ako sa atensyong binibigay niya sa akin. Yun lang yun. Haizt! Kaya buti na lang din talaga ayun nawalan ako ng gana kanina...pero tingin ko tuloy pa rin ang plano. hahaha.

Sa Tuesday...sana pag nakita ko siya wala na nga talaga. may isang araw pa ko para kalimutan at itapon ang lahat.

Kaya ko to! :D

ako nanaman ang talo....

for the nth time...ito nanaman ako...nai-in love nanaman sa isang taong suntok sa buwan kung maangkin ko.

bokalista. artista. taga ibang section. taga ibang bansa. kapitbahay. classmate. teacher.

ngayon classmate nanaman.

grabe. ayoko sa lahat yung ganito. yung AKO NANAMAN ANG TALO.

minsan naisip ko bakit hindi na lang kaya binigay ni God agad sa mga tao ang mga nararapat sa kanila para sana wala na lang nasasaktan.

(alam ko sasabihin niyo sagot ni God, "epal ka, ikaw na diyos.")

kaso kung ganun nga ang nangyari,..wala ng thrill. syempre kung binigay na niya agad,,..hindi natin mararanasan ang ibang tao...di natin sila matitikman (o wag green.!) at di tayo makakaranas ng pananabik.

tapos naisip ko rin na bakit hindi na lang yung mahal mo ang ibigay niya.

(yes i know epal nanaman ako...)

pero naisip ko ulit, kung ganito ang nangyari, ang makakatuluyan ko ngayon ay yung una kong minahal...at kung iisipin nakakadiri yun...eeww....ayoko sa kanya.

ayun. so ok na lang din na ganito. no choice e. si God ang may gusto nito.

eto, nag-e-enjoy ako. masaya ako s atensyon at kalandian ng lalaking nagugustuhan ko ngayon. kaso syempre nahihirapan ako kapag naaalala ko kung hanggang saan ko lang dapat ilugar ang sarili ko.

mahirap kapag nalulunod ka na sa emosyon mo. mahirap kapag nalulugmok ka sa pagkakamali sa interpritasyon mo sa pakikitungo niya sayo. mahirap kapag nababaon ka sa pag-asang wala namang patutunguhan. mahirap kapag naiipit ka sa sitwasyong mamimili ka kung bibigay ka o hindi. mahirap kapag nahuhulog ka kahit ayaw mo kasi masasaktan ka.

ewan ko ba. sa tuwing nakikita ko siya masaya ko talaga. sa tuwing lumalapit siya sa akin parang bumabaliktad ang takbo ng buhay ko. sa tuwng hinahawakan niya ko lalo akong nagkakagusto sa kanya.

kailangan habang maaga pa pigilan ko na ang sarili ko. habang kontrolado ko pa ang nararamdaman ko dapat aksyunan ko na to. ayokong masaktan ng dahil din sa katangahan ko. ayokong umiyak sa taong hindi naman nagsabing iyakan ko siya. ayokong masira nanaman ang buhay ko dahil lang sa pagmamahal ko sa isang taong tulad niya.

kaya nga hangga't maaga...iiwasan ko na...pero kaya ko kaya?

sana...sa Martes...pagkakita ko sa kanya...natural na lang ang lahat.

at kung hindi man, sana....nawa....ibigay na lang siya sa akin ng Diyos.

kahit sandali lang..mga 1 year ok na....

:)

kaso imposible yun.

kasi gwapo siya, pangit ako.

haizt.

paanomagingboyfriendsiyen

1. SUPER SWEET. Hindi super sweet si Yen. Kahit kailan di kami nagkaroon ng public display of affection. Sinasabihan naman niya ko ng "I love you" sa harap ng mga kaibigan namin tsaka inaakbayan niya rin naman ako. Pero kahit minsan di ako umasa sa words niya...kasi mas ok siyang magpakita ng love kesa magsalita.

2. CUTE MAGSELOS. Sa lahat ng naging boyfriend ko siya na ang pinaka-cute magselos. Hindi siya mabilis magselos sa tao...kundi sa cartoon character. Para mas specific, yung main character ng Prince of Tennis pinagseselosan niya. Ang babaw. Hindi siya iimik pag tuwang tuwa ako sa character...tapos maya maya papatayin niya bigla ang TV tapos sasabihin, "Wala ka pa rin namang mapapala sa kanya kasi di mo siya nahahawakan...e ako eto katabi mo pa..."

3. EXCLUSIVELY MINE. Hindi rin naman siya mahilig mag-entertain ng iba lalo na pag kasama ako. Masungit siyang lalaki. Pero hindi siya exclusively mine. Yun nga yung naging main issue e. Kasi kung ganun edi sana kami pa.

4. MAKIKITEXT PA SA IBA. Oo gawain niya to. It's what we call "effort". Kahit na walang kwenta ang text ko sa kanya tulad ng, "Good morning" sasagutin niya talaga ako ng "Good morning, I love you" gamit ang kinuha niyang cell phone ng kapatid niya. Minsan nga nag away pa sila dahil last extra load na lang pala ang ginamit niya.

5. RESPECTS ME. Hindi naman siya mahigpit tsaka di nga siya seloso sa tao kaya ok lang sa kanya kahit inuuna ko friends. Nagtatanong siya at nakikinig sa mga opinyon at desisyon ko pero di niya ko kinokontra at dinidiktahan. Hindi niya rin ako binabastos.

6. HINDI MASYADONG MA-PRIDE. Laging siya ang nagso-sorry. Ma-pride ako e.

7. FULL OF SURPRISES. Hindi ako binigyan ng matinong bulaklak nun. Improvised na isang piraso pa. Hindi ako nasu-surprise sa mga ginagawa niya kasi nalalaman ko agad dahil sa kapatid niya na best friend ko. Katulad na lang nung picnic date namin under the tree...nagkunwari lang akong nasorpresa nun.

8. ADDICTED TO ME. Ayoko ng addicted saken kasi mahirap na. Pero pag magkasama kami lagi siyang nakatingin sakin tapos ayun expert yung magnakaw ng halik. Pero ok lang.

9. HONEST AND TRUSTWORTHY. Nag cheat siya saken pero inamin niya rin naman agad. Ang kasalanan niya lang naman di niya agad sinabing hindi na pala pwede. Pero yung ginawa niya bago nabunyag ang katotohanan alam ko yun. Ito gusto ko sa kanya e. Sinasabi niya. At kahit nasasaktan ako ok lang at least naging honest siya.

10. GENTLEMAN. Kalahating gentleman kalahating hindi. Gentleman talaga siya...sweet pa. Kaso pag umuulan lagi niyang tinitiklop ang payong at nakikipaghabulan sakin...at....kinikiss ako pag nahuli ko na siya. :)

11. CAN PROTECT ME. Wala naman akong naging kaaway kaya wala rin siya. Mababait kaming mga bata kaya malayo kami sa gulo. Pero sabi niya pag may nag-attempt na gaguhin ako mas gagaguhin niya.

12. WILL CRY TO ME. Nadevelop nga kami sa isa't isa nung naabutan ko siyang umiiyak sa tennis court at kinomfort ko siya. Iyakin siya. Pag may problema kaming dalawa umiiyak lagi yun.

13. LOVES ME THE WAY I AM. Tinanggap niya ang pagkatao ko. Tsaka kahit minsan di yun nagkwento tungkol sa ex niya. Nagalit nga siya nung nabanggit ko yung ex niya at kinumpara ko sarili ko. Sabi niya iba ako dun. Sabi niya past na yung mga yun, di nag work dahil hindi yun ang hinahanap niya. Sa present niya daw nakita yung mga wala sa mga past niya. E kaso past niya na rin ako ngayon. Tsk.