I do love you...so I'm letting you go..T.T

how can I force myself to smile

when the tears continuously flow from my eyes

can I continue to lie and say I am all right

even if my heart is breaking

Just to see you smile for me one last time

I know you had to do things on your own

I tried to understand and yet it still pains me so

to respect your decision is to allow myself to hurt

BUT SINCE I LOVE YOU, I'M GOING TO LET YOU GO..

it pains me so much but for you…I’m willing to sacrifice

When you were about to leave I said I was fine

Even when my heart was slowly breaking

I tried my best to fake a smile for you cause I don’t want to be your burden

I held on until you turned your back and slowly walked away

then the tears I was holding fell silently

I can only stare at your back as you slowly disappeared from my sight

It was then that everything came sliding down at me

although you promised me you’ll be back for me

somehow the image of your slowly disappearing back told me you might not

I BELIEVE IN YOU but something tells me I SHOULDN'T HOPE ANYMORE

And so I watched, as the plane you rode completely disappeared

Several people have arrived and left but I could not get myself to walk away

I just stood there staring like an idiot at the clear blue sky

Waiting and hoping for a miracle of any kind, SILENTLY PRAYING THAT THIS IS JUST A DREAM

just a nightmare and that you were still here with me

A good half hour passed and I finally got myself to walk out of there

YOUR'E REALLY GONE… this is no nightmare

I wiped the tears off my eyes and forced myself to smile again

You are pursuing your dreams so I have to pursue mine

Let’s take our time improving ourselves until we finally reunite

I paused once more and stared at the sky then whispered the words I wasn’t able to tell you

TAKE CARE OF YOURSELF WHILE WE ARE APART
REMEMBER THAT THERE'S A GIRL WHO PATIENTLY WAITS FOR YOUR RETURN
COME BACK TO ME WHEN YOU ARE READY, WHEN YOU FEEL THAT YOU CAN BE PROUD OF YOURSELF
AND WHEN THAT TIME COMES...I'LL WELCOME YOU WITH OPEN ARMS


ui...emo!hahahaha!!hindi...actually di naman ako nakaka-relate dito...hindi ko naman kwento to kasi hindi naman ako iniwan..yung mga may kulay medyo..patama ko yun sa gusto ko sanang makabasa nito...lalo na yung mga all caps na kulay red...message ko sa kanya yun...si ano...hahaha!!pero imposibleng mabasa niya to...hay...

paano ka sasama e ni di ka nga niyayaya?

Hay nako..medyo badtrip ako kanina nung pauwi na ko galing school. After kasi ng values namin, nagkumpulan sina Ate Shell, Romeo, Taray Queen pati si Betty Boobs. Edi umepal na lang din kami ni Nosebleed Ever kasi 'friends' nga e diba. Pinag-usapan lang yung rason kung bakit ayaw ng pumasok ni Taray Queen. Actually, nagkukunwari lang akong nakikinig para wala silang masabi..pero ang totoo hindi ko talaga naririnig ang main point o idea. Tapos naglabas ng hair clips si Taray Queen na kulay red, pink at white at pinamigay sa amin, tig-dalawang pairs...red and pink akin. Pero hindi ito ang ikukwento ko talaga.

Tapos nun, napag-usapan nila yung tungkol sa gala nila bukas. Ang alam ko, magpapagupit sila sabay-sabay. Tapos niyaya nila si Betty Boobs kasi daw matagal na daw hindi nasama sa mga galaan nila. Syempre tamang tango naman si Betty, sign na pumapayag siya. Nabadtrip lang ako nung tinanong ako ni Taray Queen kung sasama ba ako. Sabi ko hindi. And I mean it. Tapos sabi nila...bakit?? and whatsoever...pero di ko na-feel na sincere sila sa pagtatanong nila ng bakit. Wala akong sinagot.

Ang totoo, wala akong balak sumama ng malaman kong isasama nila si Betty. Una, hindi kami magkapalagayan ng loob. Pangalawa at higit sa lahat, silang 4 ang totoong magkakaibigan mula pa first sem..sabit lang ako at nahiwalay lang si Betty. So kung sasama ako, malamang mao-o.p lang ako. At ayoko ng ganun. Ayoko ng maulit pang muli ang sinapit ko nung first sem.

Well, hindi ko pinagsisisihan ang desisyon kong di sumama. Makakatipid ako tsaka makakapagpahinga. Isa pa, HINDI NAMAN AKO NIYAYAYA E TAPOS ANG ASSUMING KO NAMANG ISIPIN NA SASAMA AKO.

Tapos nung bumili ng puto si Ate Shell nung naglalakad na kami pauwi, tinanong uli ako ni Taray Queen. Sabi ko, hindi...for beautiful girls only. Isa pa yung dahilan. Kung sasama ako magmumukha lang akong katulong nung 4 kasi maaayos silang mga nilalang...ako..pangit. Tama na ang araw-araw na torture ng pagharap sa salamin..hangga't maaari at hangga't kaya ko iiwas ako sa mga bagay na ikasasama lang ng loob ko at magpapamukha lang sa akin na tao ako pero ang itsura ko hindi.

Ayun tapos nung asa jeep na ko malapit sa bahay, nagtext si Taray Queen, tinatanong ulit kung sure ba daw talaga akong di sasama. Sabi ko oo. Para daw kasi sa grupo namin yun, bonding moment. E parang nawalan na kasi ako ng gana kasi bago pa tong linggong to, nagpaplano na kaming maggala nga sama-sama...kaso parang nagdadalawang-isip pa nun si Tarray Queen at pagkatapos nun buong linggo na naming hindi pinag-usapan ang tungkol dun. Tapos ngayon parang ako pa lumalabas na tanga dahil di ko alam ang lakad bukas.

Hay nako..wala lang...wala naman akong anything na against sa kanila...nababadtrip lang talaga ako...at gusto ko lang ipagkalat dito...yun lang.

entrance exam.

Ngaung araw na ito ang entrance exam ko sa CDW...sa makatuwid, kanina.

Inihatid namin ang kapatid ko sa paaralan niya ng parehong oras ng paghatid namin sa kanya pero sa pagkakataong ito, kinailangan namin siyang iwan ng maaga kasama ang iilang unang dumating sa school nila (trivia: early bird lagi ang kapatid ko sa school...sarado pa gate andun na siya...este...kami pala.XD). Kailangan kasi bago mag-8:30 ng umaga nasa CDW na kami.

Mga 7:30 nandun na kami...kakaunti lang tao. Maya-maya dumating na yung magbibigay ng exam. As usual Filipino time..sabi 8:30 start ng exam pero 9:00 na kasi nag-orientation pa at inikot pa ang buong school building.

Exam. Disappointed ako kasi share-share kami ng questionnaires. Nahirapan akong gumalaw. Isa pa nakakaasar yung katabi ko kasi ang bilis niyang sumagot sa Math! ampft! Tapos sa English di namin natapos kasi 100 items tapos 30 minutes lang..partida may reading comprehension pa yun.

It was all ruined.

Hindi ako kinabahan buong araw, hindi rin naman ako na-satisfy sa nagawa ko. Ang nasagutan ko lang ata ng walang kahirap-hirap doon e yung Theology. Yung Science kontodo hula ako!

Hindi ko laam kung naong mukha ang maihaharap ko sa Mama ko noong Lunch Break. Disappointed talaga ako sa sarili ko. Ngayon ko mas na-feel na bobo talaga ako..na wala akong binatbat. Sabi ni Mama kain daw ako sa McDo after ng exam...pero tumanggi ako. napilitan nga lang akong inumin yung Royal ng binili niya sa tindahan ee..para sakin kasi hindi ko deserve yung mga bagay na yun lalo pa't hindi ako sure kung papasa ba ako.

Nakaka-guilty. Masyado kong nasayang yung opportunity. Pag di ako pumasa, masasayang ko ang oras na sana kasama pa ng kapatid ko yung mama ko sa school niya. Masasayang ko ang pamasahe. Masasayang ko ang oras ni Mama na ginugol niya sa paghihintay sa akin at sa pagbibigay sa akin ng moral support imbis na pinahinga at tinulog niya na lang yun sa bahay. Masasayang ko ang pagod ni Mama. Masasayang ko ang mga pangarap nila Papa at Mama para sakin. Masasayang ko ang pagkakataong matulungan silang mabawasan akg mga bayarin nila at gastusin sa akin.

Kaya nga kanina sinolve ko yung grade ko..kung sakaling makakuha man ako ng 75% sa entrance exam..pasado pa rin kaso mababa na...pero ayos lang. Basta ang main goal ko makapasok sa paaralang iyon.

Ngayon lang as in this time lang ako nakaramdam ng kaba..kasi kung iiimagine mo talaga yung performance ko kanina...milagro ang kailngan ko para pumasa.

PERO NANINIWALA AKONG MAY AWA ANG DIYOS

Gusto ko sa school na yun kasi una, makakatulong nga talaga siya sa aming pamilya. Mahirap humanap ng Catholic School na pang mahirap. Tsaka hindi na ako matatagtag sa biyahe. Gusto ko rin mag-grow at magbago...at yun ang naisip kong paraan. Kailangan ko uling mapalapit kay God. Wala ng Sir MelO o Lola para lagi akong i-guide kay God. Tsaka gusto talagang mag-aral sa Catholic School.

KAYA KAILANGAN PUMASA AKO!!!!!!!!!! IDADAAAN KO NA LANG TO SA MATINDING DASALAN...WALANG IMPOSIBLE SA DIYOS...ALAM KONG GUGUSTUHIN NIYANG DOON AKO MAG-ARAL!!!!!!

Prayer:

God, marami pong salamat dahil binigyan Niyo ako ng pagkakataong makilala ang CDW. Alam Mo po God, sobrang nabigyan po ako ng pag-asa nung nalaman kong magbubukas ang College na yun. Malaki po ang maitutulong nun sa pamilya namin pati sa aking sarili. God, alam Niyo naman po kung gaano ko kagusto dun...please God ipasa Niyo naman po ako sa exam. Nakita Niyo naman po yung ginawa ko kanina...talagang pinilit ko pong tapusin yung exam. God Please nagmamakaawa po ako sa Inyo..ngayon Niyo po ako pagbigyan sa hiling ko...ito po talaga ang gusto ko..naniniwala po akong walang imposible sa Inyo..

I-aanounce po sa radio ang makakapasa within this week....kung maririnig man po ng mga magulang ko ang pangalan ko na babanggitin ...iyon na po ang magiging pinakamalaking regalo ko sa kanila. Tsaka God, ipinapangako ko po...kung makakapasa ako pagbubutihan ko talaga ang pag-aaral ko.

God, I know it's your plan, I put my trust in your hands....Amen.

Hanap Tao.

Ayos talaga ang teknolohiya...partikular na ang internet. Sabi nga nila, "walang imposible sa internet".

Na-isip ko bigla kani-kanina lang na kunin ang class pictures ko at hagilapin sa Facebook ang mga natatanging tae a este tao sa mga litratong iyon. Masipag kong hinalughog ang Facebook para makita lang ang mga pagmumuka nila.

Marami akong nakita...may ilan din namang di ko na mahagilap pa...sa mga nakita ko...nahalata ko ang mga pagbabago...at...naramdaman kong...MATANDA NA NGA AKO.

Yung mga dati kong kaklase..ang gaganda at ang gugwapo na ngayon..malayong malayo na ang narating ng trasformation nila...hindi tulad ko. Talagang nag-improve sila..may ilan pa nga na di ko na makilala dahil nag-iba na talaga ang itsura. Grabe. Antagal ko na nga pala silang hindi nakikita.

May ilan naman sa litratong hawak ko (class picture) ang hindi ko na maalala pa ang apelyido...kaya di ko mahanap. Sayang naman. Grabe ang hina na talaga ng memory ko...kahit yung classmate ko nito lang 4th year high school di ko na maalala..e close pa naman kami nun..naku! Natsansingan na namin ang isa't isa....tapos siya pa nalimutan ko..

Yung iba hindi ko in-add kasi sabi ng isip ko, 'hindi pa ako handang magpatawad..' pero ang totoo 'natatakot akong harapin kayo kasi baka galit pa din pala tayo'.

Masaya ako sa aking mga nakita..hindi naman ako masyadong nakaramdam ng insecurity. Hmm..may nakita din akong mga nakaraang guro...schoolmates...lalo na yung mga batang paslit pa lang nung grumaduate ako ng elementary.,...naku mga dalaga't binata na ngayon at mas sosyal pa saken.

Syempre ang finale yung... (ano ba tamang term? ayokong sabihin na naging kami e nakakadiri...XD) ..ahh...yung profile ni frog...alam niyo na kung sino yung hinayupak na yun. Ampanget niya!!!!!!!!!!!!!!!!! NAKAKADIRI!!!!!!!!!!!!!!!! Nasusuka akong isipin na naging kami nun tapos...basta!!!!!!!!!!!!!!!kadiri talaga!!!!!!!!Anlaking mama na niya ngayon tapos antaba na niya...hahahaha!!!!!!!!!!!!!!

May nakita akong picture dun na kuha mula sa taas yung sa ulo....tapos may ka-kiss siyang girl (di ako affected sorry!)...naalala ko lang...nung naging kami...nagrerequest siya ng kiss,.hindi ako pumayag kasi hindi naman namin alam kung san namin gagawin...hahaha...wala lang..nakakatuwa lang na hindi kami nagkiss...kasi siya lang di ko nakiss.hahahaha!!!!

Hay...grabe..anlaki talaga ng nagagawa ng internet. Kinokonekta ka nito sa kahit na sino...kakilala o hindi, kaklase mo man nung grade 1 o kakakilala mo lang kanina sa daan...

May kanya-kanya na kaming mundo ngayon...ano na ba ang nagawa ko??? Ba't parang wala pang nangyayari sa buhay ko??wahahaha!!hay..

AMPANGET NIYA TALAGA. XD

cry.

Astig. Ang ganda nga ng A Walk To Remember. Nakakahiya mang aminin pero oo, ngayon ko lang napanood yun. Hindi kasi ako mahilig sa mga films...at kung nanonood man ako, HINDI ROMANCE. Bitter kasi akong tao pagdating sa love simula ng....haha! Ayoko ng love stories. Kahit sa mga librong binabasa ko ayoko. Pero pag naman mga love making a este love stories na hango sa true life o kaya naman kwento ng pag-ibig ng isang karaniwang tao...yun pinagtitiyagaan ko..pero hindi talaga ayoko talaga ng love stories. Bukod sa inaantok ako at nakokornihan (lalo na sa mga gawang Filipino) e naiiyak din ako. Ayoko pa naman ng ganun. Hindi kasi ako naiiyak ng dahil sa storya mismo (maliban sa ilang pelikula tulad nitong AWTR)...naiiyak ako kasi..naaalala ko si ano...(ano ba wala naman e feeler lang ako!joke!)

Ayun...syempre naiyak ako..pero infairness talagang nagustuhan ko ang film na iyon. Isang karagdagang impormasyon pa para sa inyo...pinapatulan ko ang romance films na tragedy o nagtatapos ng may namamatay na isa o sila mang dalawa. Para sa akin yun ang may sense. Alam kong common na rin yun pero iba kasi talaga ang impact kapag may nawawala sa dulo. Lalo na pag di mo pa alam ang storya talaga..yung tipong inaasahan mong magkakatuluyan sila tapos biglang wow...namatay si pogi...naku anlupit ng impact saken ng mga ganyan.

Yung mga katulad nung kay Kim at Gerald, yung Paano Na Kaya...ayun ayoko nun pero tinry ko siyang panuorin. Try lang. Para mas maintindihan niyo...ito..magbabayad na ko sa cashier sa ticket booth...nagbago bigla isip ko. Ganun. Ang korny kasi. Halata na mangyayari. Isa pa, super common story..mag bestfriend...naging sila...mahal ni best si best niya...hay...walang kakwenta kwenta.

Ayun, sana pagdating nila Mama at Papa hindi na maga ang mata ko..hahahaha!! Nakakaiyak talaga...haizt!

pogi!

hmm..wala gusto ko lang i-share na kanina nung pauwi na kami ng aking kapatid sa Cavite, may nakatabi akong high school student sa jeep. Grabe anlakas ng dating! Ang pogi tapos maputi...tama lang ang height niya para mataasan ako..tapos ang bango pa!!!

waaaaaaaahhhhhhh!!!!!!!!!!!!!!!!!

grabe ang saya-saya ko talaga...hahahaha!!minsan ang ako humanga sa lalaki...at para saken yung hinahangaan ko the best talaga...

kaso kaninang tanghali bago kami matulog sabi ko sa kapatid ko ang gwapo nga nung katabi ko tapos crush ko..sabi ba naman niya kaya daw tingin ng tingin saken yun kasi iniisip na nadami ko daw tigidig sa mukha...grabe na-disappoint talaga ako sa sinabi niya!! dahil don hindi ko na crush yung guy kasi as usual parang tanga lang nanaman ako nun...ang gwapo nun, pangit ako.tama nga ang sinabi ng kapatid ko..

pero magkapera lang talaga ako..lahat ng pagbabagong kailangan kong gawin sa sarili ko gagawin ko..

patutunayan ko na sa susunod na may titingin saken, may mas maganda na silang dahilan kung ba't di maalis ang tingin nila sa akin..

at gagawin ko ang lahat lumuwa lang ang mata ng maldita kong tita pag nakita niya ko..

masasabi niya sa sarili niya na lahat ng pinagsasasabi niya na panlalait at mga pinagdudukdukan niyang kapalaran ko ee mali..at magsisisi din siya.

pag nangyari yon...hindi ko alam.

gaganda din ako..di man ngayon...pero bukas!

bow.:)

hopeless romantic...

Hopeless Romantic:

1: A person who daydreams about romantic occasions and dreams of chances where he/she will be able to perform a romantic act to their love, yet never gets the chance to.

2: This person is in love with love. They believe in fairy tales and love. They're not to be confused as stalkers or creepy because that's not what a hopeless romantic is. All hopeless romantics are idealists, the sentimental dreamers, the imaginative, and the fanciful when you get to know them. They often live with rose colored glasses on. They make love look like an art form with all the romantic things they do for their special someone.

3. A hopeless romantic is not the same as a hopeless flirter. A hopeless romantic dreams of who they will spend the rest of their life with and what the two of them will do together. They want to be romanced with sweet simple things and the thoughtful amazing surprises. They dream of being loved but also loving somebody. They don't just want somebody to hold them, they also want to hold someone. They realize that love isn't just about one person but both people, they are hopelessly in love with being loved AND loving back.

4. Someone that thinks of love passionately.

5. A hopeless romantic is one who looks for the a singular person on this world that makes their world come together. They are indeed looking for the man or woman of their dreams. As a result, they prefer not to live in reality. The hopeless romantic knows the reality of love is that reality has no business being in love. This is why they will often perform grandiose gestures that may be seen as unsettling or borderline crazy to non-romantics. But to the fellow few romantics, these same gestures will be adored as beautifully and obscenely quixotic. And such is the "hope" of the hopeless romantic- to not only find the one who loves receiving such love, but loves giving such love. And the true hopeless romantic would always rather give than receive. Because they know then and only then, will there be true love.


http://www.connectingsingles.com/forum_0_64538_1/definition_of_a_hopeless_romantic.htm

ok na ko..:)

Hayun..medyo ok naman ang araw na ito..masaya naman ako..

nakipag-bonding ako the whole day kay Meeeee.... Then pinapansin na ko ni Mama. Hmm..ok na rin kami ni Haiti. Nakabili na ko ng charger tapos may connector na rin ako para masaya.

Kaso ang panget lang ngayong araw naubusan ako ng pera..as in lagas ang 400 pesos ko. Haizt. Pano na ko bibili ng libro niyan..balak ko pa naman this week na. Ipon ulit.

Hmm..ayun lang..

POW**

HAY NAKO MATUTULOG NA NGA KO..!! NAGKAKANDA-GATAS-GATAS NA ANG BUHAY KO!!!!!!!!!!!!!!AMP!!!!!!!!!!!!!!!!!!

charger ko!!!!!!!!!!

NAKAKAASAR YUNG KUYA KO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
SIRA NA YUNG CHARGER KO!!!!!!!!!!!!!!!!
E SIYA LANG NAMAN HUMIRAM NON!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
NAKAKAINIS TALAGA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
AYAW PA NYANG AMININ NA NASIRA NIYA O BKA NAMAN PINALITAN NIYA YUN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
SABI NA EE..MAY KUTOB AKO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
FEELING KO SA PAGIGING MABUTI KONG TAO MAY MANGYAYARING DI MAGANDA SA AKIN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
SHET!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
LIFE'S UNFAIR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
NAGING MAPAGBIGAY NA NGA AKO NASIRAAN PA AKO NG GAMIT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
BUTI NA LANG DI MASYADONG LOBAT YUNG PHONE KO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
PERO PANO NA BUKAS??????????????????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
NAKAKAINIS TALAGA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
AT MUKHANG WALA PANG BALAK PALITAN!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ASAR!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
PANU NA TO????????????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
WALA AKONG CHARGER BUKAS??????????????????!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
KAINIS TALAGA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
BWISET!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
WALA PA NAMAN AKONG PERA PAMBILI NG BAGO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
SIRA PA PATI YUN HEADSET KO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
POW** TALAGA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
AYOKO NA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ASAR NA ASAR NA TALAGA KO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

panggabi lang siya ee..

Hay nako..si Witch Robbie...!! Gabi na siya pumunta dito..kanina mga 9:00 siguro yun..alanganing oras ba naman! akala ko kung ano namang gagawin..namimiss lang pala ako..XD

Ayun, naappreciate ko naman ang effort niya...kasama niya ang kanyang mas nakababatang kapatid. nagka-kwentuhan lang kami sandali.

Wala lang...kasi gabi na diba..di ako prepared!haha...pero oks naman. naiintindihan ko..monster siya e..panggabi lang.hahahahahaha!!

T_T

Wala lang..naiyak lang ako..narinig ko kasi si Papa na umuubo...nalulungkot ako kasi may nararamdaman siyang di maganda...nagigising siya bigla sa gitna ng pagtulog niya dahil minsan inaatake siya ng hika niya..nahihirapan siya..

ayoko ng ganun si Papa, si Mama o si Sam..ayoko ng may nagkakasakit sa aming pamilya..

God, pagalingin Mo na po si Papa..mahal na mahal ko po siya...

paano ba'ng gagawin ko??

Nakakainis naman ang facebook..kasi binuksan ko yung sa kapatid ko..tapos yun ayaw ng ma-log out..nawawala yung log out na dapat kong i-click..kainis..sayang yung tinanim ko sa farmville kanina pa dapat yun...pero ok lang..ok na nga lang..haizt!

kakatamad!!!

Ewan ko ba wala ako sa mood ngayon..may maganda pa naman akong post sana..kainis kasi...parang tanga ako...pag masipag mag-isip ang utak ko saka naman tinatamad ang kamay ko..partida magtatype na lang aa...haizt..ewan! pati nga mag-facebook? grabe tamad na tamad ako..nakakainis kasing isipin na may pasok bukas..haizt..hay nako talaga.!!!

good night na nga. hay nako, ang bad ko pala today...super lumalabas na si ako..as in ang lakas kong manlait at mang-asar kanina..sana lang di sila napikon...please God I'm begging you!!hahahaha!!

I'm so insane.amp.

philophobia. . .

Isang taon, (nagbilang sa daliri...) at anim na buwan na rin mula ng mag-disintegrate (kahit panget basta magamit lang yung word) kami ni REJA. Matagal na kung tutuusin..pag may nagtatanong nga kung may special someone ako, proud akong sasagot na wala pero nahihiya akong sumagot sa follow-up question na bakit.Kasi hindi naman dahil walang nanliligaw saken ang dahilan...kundi dahil hanggang ngayon kinukulong ko pa rin ang sarili ko sa isang taong wala naman.

Kanina, nagkausap kami ni Ate Shell habang naglalakad palabas ng Festi. Pinuri ko siya dahil ang lakas niya..I mean, kakaiba siya dahil kahit na bago lang sila nag-break ng ex niya (one month na ata..) ok na siya..nasasaktan man siya at nag-emo..iniisip niya naman ang positive sides ng nangyari sa kanila. Sabi nga niya sa akin, "Ikaw, malay mo..pag-nainlove ka..." parang ganyan ang sinabi niya. Sa isip-isip ko.."Kung alam mo lang..isa ako sa mga taong emo-emohan kasi di matanggap ang pagkawala ni ex.."

May enemy ako (enemy = trustworthy friend) na nagtanong minsan sa akin kung kamusta na ang love life ko. Sabi ko hanggang ngayon hindi ko pa kayang makipagrelasyon sa kahit na kanino. Nag-attempt na rin naman ako..actually after nga ni REJA may naging boyfriend ako pero kasi, feeling ko tuwing nakikipag-MU ako sa iba, parang nagtataksil ako sa kanya..which is wrong ayon sa aking enemy. Hindi daw ako dapat ma-guilty dahil hindi ako ang nagtaksilkundi siya.

Si REJA, hindi ko siya malimutan. Nahihirapan talaga ako sa totoo lang. Ayoko siyang kalimutan. Hanggang ngayon kasi umaasa pa kong meron pa..kasi yun ang sabi niya...ang problema lang naman kasi hindi na pwede. Pero sabi niya sa akin pwede pa kung gugustuhin ko lang daw...ok lang sana..sa totoo lang ginawa ko na nung una..naging selfish na ko para sa aming dalawa...pero hindi ee...hindi kami o yung girl ang kawawa..kundi yung batang involve.

Sabi ng aking bsbf na si Irah, philophobic na daw ako..pero syempre di naman totoo yun...ginamit lang niya yun para exaggerated ang dating. Hinanap ko sa internet ang ibig sabihin nun, (pasensya na hindi ako matalino, hindi ko alam ang ibig sabihin nun) hmm..napag-alaman kong iyon pala ay fear of love or falling in love ...

(nagbabasang aminadong di niya alam: meron pala nun?
nagbabasang ayaw aminin sa sarili na hindi alam yun: sus yun lang di pa alam!
nagbabasang alam talaga: oo meron nun, congrats alam mo na...)

Hindi naman siya direktang ibig sabihin na takot kang ma-inlove sa opposite sex..kasi maraming sitwasyon ang philiphobia at applicable ito sa iba't ibang klase ng nilalang sa mundo. Isa pa, hindi talaga siya pwedeng iugnay sa akin dahil sa tingin ko hindi naman ako ganun kalala. Pero nakuha ko ang point ng mahal kong bsbf..sabi niya, natatakot akong magmahal ng iba dahil may pumipigil pa sa kin. Ako naman e, nagkakagusto pa naman sa iba, kaso pag kaharap ko na, tapos yung tipong kulang na lang talaga sagutin ko siya...nakakaramdam ako ng matinsing kaba at kung ano sa dibdib ko..para akong lalagnatin..nasusuka ko minsan tapos nanlalamig ang pawis ko. Then, I'll end up losing that guy.

But still, at the end of the day...I feel good pa rin kasi iniisip ko wala ng asungot...di ako nagkasala kay REJA ang whatsoever.

Pero naisip ko...isn't it unfair for me? Para kasing masyado akong nagdadamot sa sarili ko. You know what, I have done so many things para lang di ako malink kung kani-kanino. I don't accept friendship from anyone and I even lead myself to my worst appearance so that no one would like me,,,and I think it's effective..in some ways.

I'm not beautiful...and now, I made myself more ugly than ever! See how it affected me??

Emotions.Physical Attributes.My social life.

IT'S ALL RUINED!

chat.chat.

akii : wui

lady kyu : oi

akii : musta

lady kyu : ok lang buhay p naman..kaw??

akii : ako rin buhay din

tingnan mo pic ko id sa f---

hahahaha

lady kyu : may bago na?

akii : wala pa e

lady kyu : oo nakita ko na yun...yun pa din ba itsura mo ngayon??

wala bang latest picture??

akii : ayaw mo ba

lady kyu : hahah...bat wala pa? di ka mabenta?

anong ayaw ko??

akii : ayaw mo na ganun pa rin itsura ko

syempre nag matured ng onti lng nmn

lady kyu : hindi naman...

di ko lang maalala mukha mo...

haha...

matangkad ka na?

akii : nyeh

lady kyu : haha..

akii : anu may bf na ba

lady kyu : wala pa...

hindi rin mabenta

akii : aw ang sarap maging single noh

lady kyu : hahaha

akii : aus ba

lady kyu : oo masarap nga talaga..

malaya..

malayang lumandi sa iba!

hahahaha!!

akii : nyeh!!! gaya gaya ka ah!!!!! hehehe

lady kyu : so nanlalandi ka rin ng iba??!!

akii : sa babae oo pero sa lalaki indi noh!!!! hehehee

lady kyu : hahaha!!!

good!!

akii : hehehe :0

toto ba yan

lady kyu : wag masyadong malandi aa..hahaha

akii : hehehe wui gift ko

lady kyu : bakit bday mo??

akii : indi mag vavalentines na eh :)

lady kyu : aa..

anong gusto mong gift??

akii : pede ng kiss hahahah!!!! joke

lady kyu : hahahaha!!aus aa...

may date ka??

akii : wla kaw

lady kyu : wala din ... friends lang.hehe..

akii : parehas lng tau eh

pa rehas lng tau

lady kyu : aa..haha..ok lang un masaya naman ee..

akii : sa bagay

shet...mga tsong...kapit kamay tayo..nakakaiyak to..!!

MARRIAGE

When I got home that night as my wife served dinner, I held her hand and said, I've got something to tell you. She sat down and ate quietly. Again I observed the hurt in her eyes.

Suddenly I didn't know how to open my mouth. But I had to let her know what I was thinking. I want a divorce.. I raised the topic calmly.

She didn't seem to be annoyed by my words, instead she asked me softly, why?

I avoided her question. This made her angry. She threw away the chopsticks and shouted at me, you are not a man! That night, we didn't talk to each other. She was weeping. I knew she wanted to find out what had happened to our marriage. But I could hardly give her a satisfactory answer; she had lost my heart to Dew. I didn't love her anymore. I just pitied her!

With a deep sense of guilt, I drafted a divorce agreement which stated that she could own our house, our car, and 30% stake of my company.

She glanced at it and then tore it into pieces. The woman who had spent ten years of her life with me had become a stranger. I felt sorry for her wasted time, resources and energy but I could not take back what I had said for I loved Dew so dearly. Finally she cried loudly in front of me, which was what I had expected to see. To me her cry was actually a kind of release. The idea of divorce which had obsessed me for several weeks seemed to be firmer and clearer now.

The next day, I came back home very late and found her writing something at the table. I didn't have supper but went straight to sleep and fell asleep very fast because I was tired after an eventful day with Dew.

When I woke up, she was still there at the table writing. I just did not care so I turned over and was asleep again.

In the morning she presented her divorce conditions: she didn't want anything from me, but needed a month's notice before the divorce.
She requested that in that one month we both struggle to live as normal a life as possible. Her reasons were simple: our son had his exams in a month's time and she didn't want to disrupt him with our broken marriage.

This was agreeable to me. But she had something more, she asked me to recall how I had carried her into out bridal room on our wedding day.

She requested that everyday for the month's duration I carry her out of our bedroom to the front door ever morning.. I thought she was going crazy. Just to make our last days together bearable I accepted her odd request.

I told Dew about my wife's divorce conditions.. . She laughed loudly and thought it was absurd. No matter what tricks she applies, she has to face the divorce, she said scornfully..

My wife and I hadn't had any body contact since my divorce intention was explicitly expressed. So when I carried her out on the first day, we both appeared clumsy. Our son clapped behind us, daddy is holding mummy in his arms. His words brought me a sense of pain. From the bedroom to the sitting room, then to the door, I walked over ten meters with her in my arms. She closed her eyes and said softly; don't tell our son about the divorce. I nodded, feeling somewhat upset. I put her down outside the door. She went to wait for the bus to work. I drove alone to the office.

On the second day, both of us acted much more easily. She leaned on my chest. I could smell the fragrance of her blouse. I realized that I hadn't looked at this woman carefully for a long time.. I realized she was not young any more. There were fine wrinkles on her face, her hair was graying! Our marriage had taken its toll on her. For a minute I wondered what I had done to her.

On the fourth day, when I lifted her up, I felt a sense of intimacy returning. This was the woman who had given ten years of her life to me.

On the fifth and sixth day, I realized that our sense of intimacy was growing again. I didn't tell Dew about this. It became easier to carry her as the month slipped by. Perhaps the everyday workout made me stronger.

She was choosing what to wear one morning. She tried on quite a few dresses but could not find a suitable one. Then she sighed, all my dresses have grown bigger. I suddenly realized that she had grown so thin, that was the reason why I could carry her more easily.

Suddenly it hit me... she had buried so much pain and bitterness in her heart. Subconsciously I reached out and touched her head.

Our son came in at the moment and said, Dad, it's time to carry mum out. To him, seeing his father carrying his mother out had become an essential part of his life. My wife gestured to our son to come closer and hugged him tightly. I turned my face away because I was afraid I might change my mind at this last minute. I then held her in my arms, walking from the bedroom, through the sitting room, to the hallway. Her hand surrounded my neck softly and naturally. I held her body tightly; it was just like our wedding day.

But her much lighter weight made me sad. On the last day, when I held her in my arms I could hardly move a step. Our son had gone to school. I held her tightly and said, I hadn't noticed that our life lacked intimacy.

I drove to office.... jumped out of the car swiftly without locking the door. I was afraid any delay would make me change my mind...I walked upstairs. Dew opened the door and I said to her, Sorry, Dew, I do not want the divorce anymore.

She looked at me, astonished, and then touched my forehead.. Do you have a fever? She said. I moved her hand off my head. Sorry, Dew, I said, I won't divorce. My marriage life was boring probably because she and I didn't value the details of our lives, not because we didn't love each other any more. Now I realize that since I carried her into my home on our wedding day I am supposed to hold her until death do us apart.

Dew seemed to suddenly wake up. She gave me a loud slap and then slammed the door and burst into tears. I walked downstairs and drove away.

At the floral shop on the way, I ordered a bouquet of flowers for my wife. The salesgirl asked me what to write on the card. I smiled and wrote, I'll carry you out every morning until death do us apart.

That evening I arrived home, flowers in my hands, a smile on my face, I run up stairs, only to find my wife in the bed - dead.

The small details of your lives are what really matter in a relationship. It is not the mansion, the car, property, the money in the bank. These create an environment conducive for happiness but cannot give happiness in themselves. So find time to be your spouse's friend and do those little things for each other that build intimacy. Do have a real happy marriage!

If you don't share this, nothing will happen to you.

If you do, you just might save a marriage.


Many of life's failures are people who did not realize how close they were to success when they gave up.

A CHRIST-CENTERED MARRIAGE IS A MARRIAGE THAT IS SURE TO LAST A LIFETIME.

Wherefore they are no more twain, but one flesh. What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Matthew 19:6

ehemm...

Antok na ko kaya babye na...tagal ko ng nagko-computer..baka di ko na to magamit bukas...hahahaha!!

Hirap ng walang pera.

May gusto kasi akong libro na di ko mabili..pag-iipunan ko na lang.

Naiyak ako sa jeep kanina sa di ko malamang dahilan.
Ewan ko ba, nitong mga nakaraang araw nadedepress ako ng walang dahilan.

Di pa ako inaantok.
Pero kakasabi ko lang sa taas na inaantok na ko..ano ba talaga??

May kung anong di ko malaman akong nararamdaman sa puso ko.
Namimiss ko na kasi si...hmm..sana magka-chat uli kami..

Nakakamiss ang may lovelife.
Kasi naman namimiss ko ang nag-iisang gusto kong lovelife na wala na ngayon saken..

Nakakainis ang mga taong naging bahagi ng aking nakaraan.
Mga plastik kasi..pero at least ngayon na-sort out ko na sila..kung sino ang mapagkakatiwalaan at kung sino ang mga traydor...

Ang sarap mabuhay.
Kahit na unfair ang mundo.

Isang Makulay at Magandang Gabi sa Ating Lahat!

(ay, haha,, mornyt na pala!! GOOD MORNYT!)

frustrated.

haizt!!!watta very bad feeling!!!!!!!

hindi ko alam kung ano tong nararamdaman ko...naiinis ako, nagagalit...ewan!!!

andami ko kasing nalaman ee..

1.) na-tag ako sa facebook sa isang walang kwentang litrato. kuha ito ng isang napakasamang bangungot sa buhay ko. syempre, nag-comment ang iba pang na-tag doon. nabasa ko ang komento ni bratinella, at tupang ina naman, sabi niya, alam na niya kung sino ang nagsabi ng stuff about kay matandang hukluban...!!!hai nako!! daming alam...!!

2.) sa Baguio nag-ft ang mga kambing. bwiset.

3.) basta badtrip tong araw na to!!!

best ka jan patayin kita ee!!!!

hai nako!! nakakainis! kani-kanina lang..nagbukas ako ng fs..(nagbabakasakaling may nakakaalala pa sakin dun, sa kasamaang palad, wala..!!)

ayun, edi chorva chorva lang..tapos naisip kong buksan yung profile ng kapatid ni cookie monster. nakita ko dun yung mga pic niya at nakakatawa ang mga itsura niya lalo na nung grad niya nung 4th year. after nun binuksan ko na din yung profile ni cookie monster. hai nako, hindi na ko magpapaligoy-ligoy pa, nabasa ko ang mga tupang inang comment sa kanya nung hinayupak na ewan ko kung sino ba yun..nakakapikon...ambisyosa..bwiset..hahaha..joke lang. grabe mag-react no..hindi, wala naman sakin yun..sus..wala naman akong pakialam kay cookie monster ee..ang ginawa ko lang naman e pinuno ko ng comment ko yung profile niya...hahaha...kainis kasi..hmp.

ayun lang,, shet, lalong sumakit ulo ko aa..tutulog na nga ko!hmp!

goodnight!!!!!!!!!!!!!!!